رفتن به محتوای اصلی
PORTUGAL
PATH

آیا این انتخاب تحصیلی با آیندهٔ من هماهنگ است؟

تحصیل در پرتغال؛ انتخابی برای آینده

راهنمای دانشجویان ایرانی برای شناخت دانشگاه‌ها، اعتبار مدارک، پذیرش، شهریه، ویزای تحصیلی، کار دانشجویی و زندگی پس از فارغ‌التحصیلی؛ با اطلاعات حقوقی بررسی‌شده در ۷ نوامبر ۲۰۲۶.

مبنای متن: ۷ نوامبر ۲۰۲۶ · منابع و محدودیت‌ها در انتهای راهنما

دو نفر در میان قفسه‌های کتاب‌فروشی در لیسبون

تحصیل در پرتغال

این راهنما برای چه موقعیتی است؟

متقاضیِ برنامهٔ آموزشی معتبر با هدف علمی و منابع چندسالهٔ قابل‌دفاع.

مبنای قانونی
پذیرش دانشگاه، ویزا و اجازهٔ اقامت سه مرحلهٔ جدا هستند؛ طبقه‌بندی دانشجوی بین‌المللی نیز شرایط خودش را دارد.
وضعیت اجرایی
اعتبار برنامه، شرایط پذیرش و شهریه را از همان مؤسسه و برای سال ورود بررسی کنید.
تناسب با زندگی شما
ارزش علمی دوره، مدارک ایرانی، هزینهٔ چندساله و آیندهٔ پس از تحصیل را هم‌زمان بسنجید.

آیا انتخاب دانشگاه با بودجه و آیندهٔ شما سازگار است؟

پذیرش دانشگاه و توانایی زندگی در شهر آن، دو مسئلهٔ جداست. در دو موقعیت فرضی، دانشجوی پذیرفته‌شدهٔ کارشناسی‌ارشد انگلیسی‌زبان هنوز هزینهٔ مسکن، تأیید مدارک ایرانی و دوام درآمد ریالی خانواده را نمی‌داند؛ دانشجوی بورسیه‌دار نیز باید ماهیت کمک‌هزینه و وضعیت خانواده‌اش را روشن کند.

دانشگاه
دربارهٔ ورود علمی به برنامه تصمیم می‌گیرد.
نمایندگی کنسولی
شرایط ویزای ملی را بررسی می‌کند.
AIMA
بر اساس قانون دربارهٔ اجازهٔ اقامت تصمیم می‌گیرد.

پذیرش، ویزا و اجازهٔ اقامت سه تصمیم مستقل‌اند؛ هیچ‌کدام نتیجهٔ بعدی را خودکار تضمین نمی‌کند.

دانشگاه و پلی‌تکنیک؛ اعتبار برنامه مهم‌تر از نام مؤسسه است

آموزش عالی پرتغال شامل مؤسسات دانشگاهی و پلی‌تکنیک، در بخش‌های دولتی و خصوصی است. دانشگاه‌ها معمولاً بر آموزش و پژوهش علمی تأکید دارند و پلی‌تکنیک‌ها در بسیاری از حوزه‌ها آموزش حرفه‌ای و کاربردی را برجسته می‌کنند. هیچ‌یک به‌طور عمومی و برای همهٔ رشته‌ها برتر نیست. آنچه باید بررسی شود، مجوز فعالیت مؤسسه، اعتبار دوره، کیفیت علمی، زبان آموزش و تناسب برنامه با آیندهٔ فرد است.

ساختار متعارف دوره‌ها شامل کارشناسی (Licenciatura)، کارشناسی‌ارشد (Mestrado) و دکتری (Doutoramento) است. عنوان دقیق دوره و تعداد واحدهای اروپایی آن، ECTS، باید در صفحهٔ رسمی دانشگاه دیده شود. وجود واژهٔ «بین‌المللی» یا «اروپایی» در تبلیغ یک دوره، به‌تنهایی نشان نمی‌دهد که آن دوره به مدرک رسمی دانشگاهی می‌انجامد.

ادارهٔ کل آموزش عالی پرتغال، DGES، اطلاعات نظام آموزش عالی را منتشر می‌کند. نهاد ارزیابی و اعتباربخشی آموزش عالی، A3ES، وضعیت اعتبار دوره‌ها را بررسی می‌کند. دانشجو بهتر است پیش از پرداخت شهریه، نام مؤسسه و برنامه را در این منابع و در صفحهٔ رسمی دانشگاه تطبیق دهد.

در هر مقطع چه چیزی باید اثبات شود؟

کارشناسی — Licenciatura
مدارک پایان متوسطه، شرایط معادل ورود به دانشگاه و دانش لازم رشته. پیش‌نیاز، آزمون، نمره و زبان را از همان دانشگاه بگیرید؛ دیپلم ایرانی به‌تنهایی پذیرش قطعی نیست.
کارشناسی‌ارشد — Mestrado
مدرک و ریزنمرات قبلی و تناسب رشته؛ بسته به برنامه، رزومه، انگیزه‌نامه، توصیه‌نامه یا مصاحبه نیز لازم می‌شود.
دکتری — Doutoramento
موضوع پژوهش، پیشینهٔ علمی، استاد یا گروه میزبان و منابع مالی اهمیت دارند. موافقت اولیهٔ استاد برای بررسی ایده، نامهٔ پذیرش رسمی نیست.

زبان و نمرهٔ لازم عمومی نیست. بسیاری از کارشناسی‌ها پرتغالی و بعضی دوره‌های ارشد و دکتری انگلیسی‌اند؛ آزمون پذیرفته‌شده و سطح لازم را برای برنامهٔ مشخص بررسی کنید.

چه کسی از نظر دانشگاه «دانشجوی بین‌المللی» است؟

این عنوان بر شهریه و شیوهٔ پذیرش اثر می‌گذارد. Decreto-Lei n.º 36/2014 و اصلاحیهٔ Decreto-Lei n.º 20/2025 وضعیت دانشجوی بین‌المللی را تعریف می‌کنند. ایرانیِ صرفاً دارای تابعیت ایران معمولاً در این نظام قرار می‌گیرد، اما برای شهروندان اتحادیهٔ اروپا و بعضی گروه‌های دیگر استثنا وجود دارد.

اقامت قانونی بیش از دو سال در پرتغال نیز در شرایط دقیق قانون می‌تواند مهم باشد، ولی اصلاح سال ۲۰۲۵ تصریح کرده که مدت اقامت تحصیلی دانشگاهی برای استفادهٔ عمومی از این استثنا به‌سادگی قابل احتساب نیست؛ استثنای مربوط به تحصیل در آموزش متوسطه باید جداگانه بررسی شود. بنابراین دانشجوی ایرانی که دو سال در یک دانشگاه پرتغال درس خوانده، نباید صرفاً بر همین اساس نتیجه بگیرد که برای دورهٔ بعدی شهریهٔ دانشجوی بومی خواهد پرداخت.

ایرانی دارای تابعیت دوم یک کشور عضو اتحادیهٔ اروپا، و ایرانی‌ای که فقط اقامت آن کشور را دارد، از نظر حقوقی در وضعیت مشابهی نیستند. تابعیت، محل سکونت و نوع کارت اقامت باید پیش از انتخاب فرایند پذیرش مشخص شود.

بودجه را برای تمام دوره بنویسید، نه فقط شهریه

شهریهٔ عمومی و شهریهٔ دانشجوی بین‌المللی یکسان نیستند. برای نمونه، اطلاعیهٔ رسمی دانشگاه پورتو برای پذیرش بین‌المللی ۲۰۲۶–۲۰۲۷ بازهٔ سالانهٔ ۳٬۵۰۰ تا ۱۶٬۵۰۰ یورو را برای دوره‌های کارشناسی و کارشناسی‌ارشد پیوسته اعلام می‌کند؛ این بازه قیمت همهٔ مقاطع یا دانشگاه‌های پرتغال نیست. مبلغ قطعی را از جدول رسمی همان برنامه و سال تحصیلی بگیرید.

هزینهٔ آموزشی
شهریهٔ هر سال، درخواست، ثبت‌نام، بیمه و خدمات آموزشی احتمالی. پیش از پیش‌پرداخت، شرایط استرداد در صورت رد ویزا یا ناتوانی در ورود را کتبی بررسی کنید.
شروع زندگی و هزینهٔ ماهانه
اجاره یا خوابگاه، ودیعه، وسایل اولیه، آب و برق، خوراک، رفت‌وآمد، درمان و اینترنت؛ همراه با ذخیرهٔ اضطراری. دانشجوی تنها در اتاق اشتراکی با خانوادهٔ دارای فرزند بودجهٔ یکسانی ندارد.
پایداری منابع
قیمت واقعی مسکن در زمان اقدام را بررسی کنید. اگر درآمد ریالی است، تغییر نرخ ارز و دسترسی قانونی به یورو را برای سال‌های بعد بسنجید؛ ملک یا موجودی ایران، پرداخت منظم شهریه و اجاره را تضمین نمی‌کند.

آمار کلی شهر و برآورد سال‌های گذشته برای تعهد مالی امروز کافی نیستند.

دانش‌آموزان از پشت سر در کلاس درس

بورسیه؛ تفاوت کمک‌هزینهٔ دانشگاه، حمایت اجتماعی و بورس پژوهش

بورسیه‌ها ماهیت یکسانی ندارند. تخفیف شهریه، کمک‌هزینهٔ زندگی، قرارداد پژوهشی و بورس دکتری تعهدات و شرایط متفاوتی ایجاد می‌کنند. دانشجویانی که از مسیر ویژهٔ «دانشجوی بین‌المللی» وارد می‌شوند، عموماً از بورسیه‌های معمول حمایت اجتماعی مستقیم DGES برخوردار نیستند؛ استثناهای قانونی باید بررسی شوند.

بنیاد علم و فناوری پرتغال، FCT، فراخوان‌های رقابتی بورس دکتری منتشر می‌کند. امکان درخواست اتباع کشورهای ثالث در بعضی فراخوان‌ها وجود دارد، اما شروط و مهلت هر فراخوان مستقل‌اند. صرف پذیرش در برنامهٔ دکتری، بورسیهٔ FCT ایجاد نمی‌کند. برنامهٔ Erasmus Mundus Joint Masters نیز در بعضی دوره‌های مشترک، بورسیه‌های رقابتی ارائه می‌کند؛ شرایط، ترکیب دانشگاه‌ها و مهلت درخواست به کنسرسیوم هر دوره بستگی دارد.

پیش از تنظیم بودجه، نامهٔ رسمی بورسیه را از نظر مبلغ، مدت، پوشش شهریه، بیمه، تعهدات پژوهشی، امکان تمدید و آثار آن بر ویزا بررسی کنید. بورس پژوهشی نیز لزوماً قرارداد استخدامی نیست.

مدارک ایرانی و شناسایی مدرک

مدارکی مانند دیپلم، دانشنامه، ریزنمرات و سوابق تحصیلی باید مطابق دستورالعمل همان دانشگاه آماده شوند. بعضی مؤسسات در مرحلهٔ نخست تصویر دیجیتال را می‌پذیرند اما هنگام ثبت‌نام نهایی اصل یا نسخهٔ تأییدشده می‌خواهند.

برای شناسایی دانشگاهی مدارک خارجی، قانون Decreto-Lei n.º 66/2018 و راهنمای DGES سه مسیر اصلی شناسایی خودکار، شناسایی سطح و شناسایی اختصاصی را معرفی می‌کنند. همهٔ مدارک ایرانی در مسیر خودکار قرار نمی‌گیرند؛ همچنین تمام دانشگاه‌ها الزاماً پیش از پذیرش به یک نوع شناسایی رسمی نیاز ندارند. باید اول از دانشگاه پرسید چه مدرکی لازم است و سپس برای فرایند مناسب هزینه کرد.

ایران عضو کنوانسیون آپوستیل ۱۹۶۱ نیست. برای مدارک رسمی ایرانی ممکن است ترجمهٔ رسمی، تأیید مراجع مسئول ایرانی و قانونی‌سازی کنسولی ضرورت داشته باشد. تشریفات سند تحصیلی برای دانشگاه و تشریفات گواهی عدم سوءپیشینه برای ویزا را نباید یکسان فرض کرد. فهرست کنسولی ایران در دسترس است، اما نسخه‌های قدیمی باید پیش از تشکیل پرونده با دستورالعمل جاری تطبیق داده شوند.

ویزای تحصیلی D4 و اجازهٔ اقامت؛ دو مرحلهٔ جدا

مبنای ویزای ملی تحصیلی بلندمدت در مادهٔ ۶۲ قانون اتباع خارجی، Lei n.º 23/2007، قرار دارد. در طبقه‌بندی رایج کنسولی، این مسیر برای دانشجوی آموزش عالی با عنوان D4 شناخته می‌شود. پذیرش دانشگاه، گذرنامه، مدارک اقامت، منابع مالی، بیمه و اسناد عمومی در چارچوب الزامات قانونی و فهرست مرجع صالح بررسی می‌شوند.

منابع کافی برای امرارمعاش تحت Portaria n.º 1563/2007 بررسی می‌شوند. حداقل دستمزد ناخالص سرزمین اصلی در سال ۲۰۲۶، ۹۲۰ یورو است؛ اما مادهٔ ۲ این مقرره مبنای منابع معیشت را با کسر سهم تأمین اجتماعی تعریف می‌کند. بنابراین ۹۲۰ یورو را نباید بدون این قید، حداقل قطعی پرونده خواند. همچنین استثناهای قانونیِ دانشجویان بورسیه‌دار، برخوردار از مسکن یا خوراک تأمین‌شده و دانشجویان بعضی مؤسسات دارای شرایط خاص باید جداگانه بررسی شوند. نباید مبلغ دوازده ماه را برای همهٔ دانشجویان بدون استثنا، شرط ثابت و قطعی خواند.

ایرانی مقیم قانونی کشور ثالث ممکن است در محدودهٔ صلاحیت کنسولی همان کشور درخواست بدهد؛ اقامت گردشگری در آن کشور چنین حقی را به‌طور خودکار ایجاد نمی‌کند. وجود نام ویزا در سامانه نیز به معنی موجودبودن وقت یا صدور قطعی ویزا نیست.

پس از ورود با ویزای مناسب، دانشجو برای اجازهٔ اقامت تحت مادهٔ ۹۱ به AIMA مراجعه می‌کند. اجازهٔ اقامت آموزش عالی عموماً برای سه سال صادر می‌شود؛ اگر برنامه کوتاه‌تر باشد، اعتبار متناسب با آن تعیین می‌شود. برای بعضی برنامه‌های اتحادیهٔ اروپا، چندجانبه یا توافق میان مؤسسات دارای جابه‌جایی دانشجو، قاعدهٔ خاص دوساله یا مدت کوتاه‌تر برنامه وجود دارد؛ در حالت مقرر قانون ممکن است اعتبار یک‌ساله باشد. این استثنا را با قاعدهٔ عمومی سه‌ساله یکی نگیرید. ثبت‌نام واقعی، پرداخت شهریه در موارد مربوط، پوشش درمانی و منابع مالی در مرحلهٔ کارت نیز اهمیت دارند.

آیا دانشجوی ایرانی اجازهٔ کار دارد؟

مادهٔ ۹۷ قانون اتباع خارجی برای دارندهٔ اجازهٔ اقامت تحصیلی، فعالیت حرفه‌ای استخدامی یا مستقلِ مکمل تحصیل را پیش‌بینی کرده است. این حق را نباید با ممنوعیت کامل کار یا با اجازهٔ اقامت صرفاً کاری اشتباه گرفت. مقررات کار، مالیات، تأمین اجتماعی و شروط حفظ وضعیت دانشجویی همچنان باید رعایت شوند.

بااین‌حال، درآمد شغلی نامطمئن نباید پشتوانهٔ اصلی شهریهٔ سال آینده باشد. یافتن کار به زبان پرتغالی، مهارت، شهر، برنامهٔ درسی و وضعیت بازار کار وابسته است. دربارهٔ مشاغل تنظیم‌گری‌شده نیز داشتن کارت دانشجویی جایگزین مجوز حرفه‌ای نمی‌شود.

همسر، فرزندان و زندگی خانوادگی

امکان همراهی اعضای واجد شرایط در مرحلهٔ درخواست ویزای اقامت باید از الحاق خانواده پس از دریافت کارت تفکیک شود. قانون ۶۱/۲۰۲۵ مقررات انتظار و استثناهای الحاق خانواده را تغییر داده است. برای دارندهٔ اجازهٔ اقامت دانشجویی، دامنهٔ اعضای خانوادهٔ قابل الحاق نیز با بعضی انواع اقامت دیگر متفاوت است.

کودک مدرسه‌ای ممکن است به اسناد تحصیلی، وضعیت قانونی حضانت و آمادگی زبانی نیاز داشته باشد. هزینهٔ مسکن خانوادگی، بیمه و زندگی همسر را نیز باید جدا از شهریهٔ دانشجو محاسبه کرد. اگر یکی از اعضای خانواده تابعیت اروپایی دارد، نظام حقوقی متفاوتی ممکن است اعمال شود.

نمای کلیسای جامع قدیم کویمبرا در آسمان آبی

بعد از فارغ‌التحصیلی چه می‌شود؟

پایان تحصیل به معنی دریافت خودکار اجازهٔ اقامت کاری نیست. قانون برای بعضی دانش‌آموختگان مسیرهای خاصی دارد. برای فردی که دورهٔ نخست آموزش عالی را به پایان رسانده، مادهٔ ۱۲۲(۱)(o) شرایطی برای تغییر به اقامت فعالیت حرفه‌ای پیش‌بینی می‌کند که به مدارک مربوط به کار یا فعالیت مستقل وابسته است.

برای برخی دانش‌آموختگان دوره‌های دوم و سوم آموزش عالی و پژوهشگران واجد شرایط، مادهٔ ۱۲۲(۱)(p) امکان درخواست دوره‌ای تا یک سال برای جست‌وجوی کار یا ایجاد کسب‌وکار متناسب با صلاحیت‌ها را مقرر کرده است. این امکان خودکار نیست و نباید با ویزای عمومی جست‌وجوی کارِ سابق برای متقاضیان خارج پرتغال یکسان دانسته شود.

اقامت تحصیلی، اقامت دائم و تابعیت مفاهیم جدا هستند. قانون تابعیت اصلاح‌شدهٔ مه ۲۰۲۶ برای درخواست عمومی تابعیتِ اتباع صرفاً ایرانی حداقل ده سال اقامت قانونی و شروط مستقل دیگری مقرر کرده است؛ وضعیت درخواست‌های ثبت‌شده پیش از لازم‌الاجراشدن اصلاحات، حکم انتقالی دارد. دریافت مدرک دانشگاهی گذرنامهٔ پرتغالی را تضمین نمی‌کند.

پرسش‌های متداول

آیا شهریهٔ همهٔ دانشگاه‌های دولتی برای ایرانیان پایین است؟ خیر. شهریهٔ دانشجوی بین‌المللی با شهریهٔ عمومی بعضی دوره‌ها متفاوت است و باید در صفحهٔ رسمی همان برنامه و سال تحصیلی بررسی شود.

آیا مدرک ایرانی الزاماً باید پیش از درخواست دانشگاه معادل‌سازی شود؟ نه در همهٔ موارد. دانشگاه ممکن است مدارک را برای پذیرش ارزیابی کند یا شناسایی مشخصی بخواهد. ابتدا شرط مؤسسه را بررسی کنید.

آیا پذیرش دانشگاه به معنی تأیید D4 است؟ خیر. مرجع کنسولی دربارهٔ ویزا و AIMA دربارهٔ اجازهٔ اقامت تصمیم می‌گیرند.

آیا می‌توان بخشی از هزینهٔ زندگی را با کار تأمین کرد؟ در چارچوب مجوز دانشجویی ممکن است، اما یافتن شغل و میزان درآمد تضمین‌شده نیست.

آیا بعد از کارشناسی‌ارشد یک سال فرصت جست‌وجوی کار وجود دارد؟ برای گروه‌های واجد شرایط قانونی، مسیر درخواست تا یک سال پیش‌بینی شده است؛ صدور خودکار مجوز یا یافتن شغل تضمین نمی‌شود.

تصمیمی که فراتر از پذیرش دانشگاه می‌رود

تحصیل در پرتغال می‌تواند برای دانشجوی ایرانی فرصت ارزشمندی باشد، به شرط آنکه مدرک انتخابی از نظر علمی و حرفه‌ای معنا داشته باشد و هزینهٔ چند سال زندگی بر منابع واقعی و قابل‌دسترسی استوار شود. اگر هنوز امکان انتقال قانونی پول، محل سکونت یا آیندهٔ حرفه‌ای روشن نیست، تعویق اقدام یا بررسی کشور و برنامهٔ دیگری نیز می‌تواند تصمیمی معقول باشد.

دانشگاه باید برای هدف علمی شما مناسب باشد؛ اقامت تحصیلی نتیجهٔ حقوقی این انتخاب است، نه جایگزین دلیل تحصیل.

منابع عکس‌ها

قدم بعدی، به اندازهٔ اطلاعات امروز شما

لازم نیست همهٔ پاسخ‌ها را بدانید.

وضعیت فعلی و پرسشی را که برای تصمیم شما مهم‌تر است توضیح دهید.

پرسشم را مطرح کنم