رفتن به محتوای اصلی
PORTUGAL
PATH

آیا درآمد حرفه‌ای من مبنای این مسیر است؟

درآمد از خارج، زندگی در پرتغال

آیا می‌توان کار و درآمد خود را در کشوری دیگر حفظ کرد و در پرتغال زندگی کرد؟ ویزای دورکاری این امکان را در چارچوبی مشخص فراهم می‌کند، اما برای ایرانیان، اعتبار قرارداد شغلی، منشأ درآمد، دسترسی به پول و تعهدات مالیاتی به‌اندازهٔ مبلغ دریافتی اهمیت دارند.

مبنای متن: ۷ نوامبر ۲۰۲۶ · منابع و محدودیت‌ها در انتهای راهنما

زنی پشت لپ‌تاپ در کافه‌ای روشن

D8 · دورکاری

این راهنما برای چه موقعیتی است؟

کارمند یا متخصص مستقلی که برای کارفرما یا مشتری خارج از پرتغال کار می‌کند.

مبنای قانونی
درآمد حرفه‌ای خارجی، اسناد رابطهٔ کاری و انتخاب درست میان اقامت و اقامت موقت باید با هم بررسی شوند.
وضعیت اجرایی
محل اقامت قانونی، مرجع کنسولی و فهرست مدارک روزِ درخواست را جداگانه کنترل کنید.
تناسب با زندگی شما
قرارداد، پرداخت و گردش حساب باید یک داستان قابل‌ردیابی را نشان دهند؛ پس‌انداز جای درآمد شغلی را نمی‌گیرد.

پرسش اصلی این راهنما

آیا کار واقعی شما برای کارفرما یا مشتری خارج از پرتغال، درآمد مستند و قابل‌دسترسی ایجاد می‌کند؟ دورکاری صرفاً امکان کار با رایانه نیست؛ نوع رابطهٔ حرفه‌ای، مبلغ درآمد و شرایط عمومی ورود و اقامت باید با هم بررسی شوند.

دو موقعیت فرضی، دو بررسی متفاوت

  • کارمند: برنامه‌نویسی با قرارداد شرکت آلمانی، حقوق یورویی و موافقت کارفرما با زندگی در پرتغال. علاوه بر مدارک درآمد، آثار مالیاتی و استخدامی جابه‌جایی باید روشن شود.
  • متخصص مستقل: طراحی با چند مشتری خارجی و دریافت عمدتاً ریالی. قراردادها مهم‌اند، اما اثبات پرداخت، تبدیل ارز و دسترسی قانونی به پول نیز باید بررسی شود.

برای هر دو، زنجیرهٔ بررسی روشن است: رابطهٔ حرفه‌ای ← مدرک پرداخت ← درآمد قابل‌اثبات ← دسترسی به پول در پرتغال. نتیجهٔ مثبت در یک مرحله جای بررسی مرحلهٔ بعد را نمی‌گیرد.

ویزای دورکاری پرتغال دقیقاً چیست؟

پرتغال در سال ۲۰۲۲، با تصویب قانون شمارهٔ ۱۸/۲۰۲۲، امکان صدور ویزا برای افرادی را پیش‌بینی کرد که فعالیت حرفه‌ای خود را از راه دور برای اشخاص حقیقی یا حقوقی مستقر در خارج از پرتغال انجام می‌دهند.

مبنای اصلی ویزای اقامت دورکاری، مادهٔ ۶۱-B قانون اتباع خارجی پرتغال، Lei n.º 23/2007، است.

عنوان رسمی این مسیر چنین است:

Visto de residência para o exercício de atividade profissional prestada de forma remota para fora do território nacional.

این عنوان به‌معنای ویزای اقامت برای انجام فعالیت حرفه‌ای از راه دور به نفع اشخاص یا نهادهای مستقر در خارج از قلمرو پرتغال است.

در مطالب مهاجرتی، این مسیر معمولاً با نام ویزای D8 یا ویزای دیجیتال نومد شناخته می‌شود. بااین‌حال، باید به تفاوت نام‌های رایج و طبقه‌بندی اداری توجه داشت: در فهرست منتشرشدهٔ VFS برای متقاضیان ایران، ویزای اقامت دورکاری با کد D9 آمده و کد D8 برای همراهی عضو خانوادهٔ دارندهٔ ویزای اقامت استفاده شده است.

بنابراین هنگام تشکیل پرونده باید عنوان رسمی فعالیت دورکاری و کد معتبر نزد مرجع دریافت‌کنندهٔ درخواست بررسی شود؛ نه اینکه صرفاً بر نام رایج «D8» تکیه شود.

این مسیر برای دو گروه حرفه‌ای پیش‌بینی شده است: کارکنانی که رابطهٔ استخدامی با کارفرمایی خارج از پرتغال دارند و اشخاصی که به‌طور مستقل به مشتریان یا شرکت‌های خارج از پرتغال خدمات ارائه می‌کنند.

قانون برای هیچ‌یک از این دو گروه، صرفاً به دلیل ایرانی‌بودن، ممنوعیت عمومی تعیین نکرده است. اما ملیت، محل سکونت، نوع رابطهٔ کاری، مدارک درآمد و مسائل مربوط به تحریم‌ها ممکن است بر امکان عملی اقدام و نتیجهٔ پرونده اثر بگذارند.

دو نوع حضور قانونی؛ انتخابی که نباید اشتباه گرفت

در نظام حقوقی پرتغال، دورکاری از خارج کشور می‌تواند مبنای دو نوع ویزای ملی باشد.

ویزای اقامت برای زندگی بلندمدت

Visto de residência

این مسیر برای شخصی است که قصد دارد زندگی خود را در پرتغال مستقر کند و پس از ورود، اجازهٔ اقامت دریافت کند.

طبق مادهٔ ۵۸ قانون اتباع خارجی، ویزای اقامت اصولاً برای دو بار ورود صادر می‌شود و امکان حضور چهارماهه را با هدف درخواست اجازهٔ اقامت فراهم می‌کند.

پس از ورود، متقاضی باید مراحل مربوط به سازمان ادغام، مهاجرت و پناهندگی پرتغال (Agência para a Integração, Migrações e Asilo — AIMA) را طی کند.

بر اساس راهنمای رسمی AIMA، اجازهٔ اقامت موقت صادرشده برای فعالیت حرفه‌ای دورکاری، در شرایط معمول دو سال اعتبار دارد و برای دوره‌های متوالی سه‌ساله قابل تمدید است.

پس چهار ماهِ ویزای ورود را با دو سالِ اعتبار اولیهٔ اجازهٔ اقامت اشتباه نگیرید؛ این‌ها دو سند و دو مرحلهٔ متفاوت‌اند.

ویزای اقامت موقت برای دورهٔ کوتاه‌تر

Visto de estada temporária

اگر هدف فرد حضور محدودتر در پرتغال، برای دوره‌ای کمتر از یک سال باشد، امکان بررسی ویزای اقامت موقت دورکاری وجود دارد.

این مسیر در بند «i» مادهٔ ۵۴ قانون اتباع خارجی و مادهٔ ۱۸-B مقررات اجرایی آن پیش‌بینی شده است.

ویزای اقامت موقت برای همان هدف و مدت مشخص صادر می‌شود و نباید آن را معادل دریافت اجازهٔ اقامت بلندمدت دانست.

مهم‌تر اینکه انتخاب نوع ویزا باید با قصد واقعی شخص سازگار باشد. کسی که می‌خواهد مرکز زندگی خانوادگی و حرفه‌ای خود را به پرتغال منتقل کند، نباید صرفاً به دلیل ساده‌تر به نظر رسیدن یک فرایند، درخواست کوتاه‌مدت را جایگزین بررسی اقامت بلندمدت کند.

حداقل درآمد ویزای دورکاری در سال ۲۰۲۶

یکی از روشن‌ترین شروط قانونی این برنامه، حداقل درآمد حرفه‌ای است.

مادهٔ ۳۱-A مقررات اجرایی قانون اتباع خارجی مقرر می‌کند که متقاضی باید ثابت کند متوسط درآمد ماهانهٔ حاصل از اشتغال یا فعالیت مستقل او در سه ماه گذشته، دست‌کم معادل چهار برابر حداقل دستمزد ماهانهٔ تضمین‌شدهٔ پرتغال بوده است.

بر اساس فرمان قانونی شمارهٔ ۱۳۹/۲۰۲۵، حداقل دستمزد ماهانه در سرزمین اصلی پرتغال از اول ژانویهٔ ۲۰۲۶ به ۹۲۰ یورو افزایش یافت.

در نتیجه، مبنای محاسبهٔ حداقل درآمد ویزای دورکاری برای سال ۲۰۲۶ چنین است:

۴ × ۹۲۰ یورو = ۳٬۶۸۰ یورو در ماه

این مبلغ، حداقل متوسط درآمد ماهانهٔ حرفه‌ای متقاضی اصلی در سه ماه گذشته است؛ نه الزاماً موجودی‌ای که باید در حساب بانکی نگهداری شود.

برای نمونه، اگر فردی در سه ماه متوالی به‌ترتیب ۳٬۵۰۰، ۳٬۸۰۰ و ۳٬۹۰۰ یورو درآمد حرفه‌ای قابل‌اثبات داشته باشد، متوسط ماهانهٔ او حدود ۳٬۷۳۳ یورو خواهد بود. این عدد از حداقل قانونی بیشتر است.

بااین‌حال، عبور از حد نصاب عددی به‌تنهایی به معنای کفایت مدارک نیست. باید نوع درآمد، رابطهٔ کاری و اعتبار اسناد نیز احراز شود. مرجع کنسولی می‌تواند دربارهٔ استمرار درآمد و شرایط واقعی فعالیت توضیح یا مدارک تکمیلی بخواهد.

چه چیزی درآمد محسوب می‌شود؟

در این برنامه، موضوع اصلی درآمد حاصل از فعالیت حرفه‌ای است.

حقوق استخدامی، دستمزد خدمات مستقل یا درآمد فعالیت حرفه‌ای واجد شرایط می‌تواند مبنای بررسی باشد، به شرط آنکه ارتباط آن با کارفرما یا مشتری خارج از پرتغال و دریافت واقعی درآمد مستند باشد.

اما وجود پس‌انداز، ارزش ملک یا موجودی سرمایه‌گذاری به‌خودی‌خود جایگزین شرط درآمد حرفه‌ای D8 نیست.

برای فردی که زندگی او بر درآمد اجارهٔ ملک، حقوق بازنشستگی یا سایر درآمدهای مستقل از فعالیت حرفه‌ای استوار است، ممکن است بررسی مسیر D7 مناسب‌تر باشد.

همچنین نباید فرض کرد هر مبلغ واریزی به حساب شخصی، درآمد شغلی است. انتقال پول میان حساب‌های خود فرد، دریافت قرض، فروش دارایی یا واریزهای نامرتبط با فعالیت حرفه‌ای، ماهیتی متفاوت دارند.

چه مدارکی رابطهٔ کاری را اثبات می‌کنند؟

قانون میان کارمند و حرفه‌مند مستقل تفاوت می‌گذارد.

برای فرد دارای رابطهٔ استخدامی، قرارداد کار یا تأییدیهٔ کارفرما دربارهٔ وجود رابطهٔ استخدامی از مدارک اصلی است.

تأییدیه‌ای که برای پروندهٔ مهاجرتی تهیه می‌شود بهتر است، در صورت امکان، نام شرکت، مشخصات کارمند، سمت حرفه‌ای، نوع قرارداد، مبلغ و نحوهٔ پرداخت دستمزد و امکان انجام کار از راه دور را روشن کند.

ذکر صریح موافقت کارفرما با فعالیت از پرتغال نیز می‌تواند ابهام مهمی را برطرف کند. البته همهٔ این جزئیات، شروط جداگانه و یکسان قانونی برای تمام پرونده‌ها نیستند؛ بخشی از آن‌ها برای افزایش قابلیت بررسی و اثبات وضعیت واقعی متقاضی اهمیت دارند.

برای فردی که فعالیت حرفه‌ای مستقل دارد، قانون مدارکی مانند قرارداد شرکت، قرارداد ارائهٔ خدمات یا اسناد اثبات‌کنندهٔ خدمات ارائه‌شده به یک یا چند شخص یا نهاد را پیش‌بینی کرده است.

صورت‌حساب‌ها، فاکتورها، رسیدهای دریافت وجه، سوابق همکاری و اسناد مالی می‌توانند این رابطه را روشن‌تر کنند.

مدرکی که فقط نشان می‌دهد یک قرارداد امضا شده، لزوماً دریافت واقعی دستمزد را اثبات نمی‌کند.

به همین دلیل، بهتر است قرارداد، مدارک انجام کار و جریان درآمد در سه ماه مورد بررسی با یکدیگر سازگار باشند.

متقاضی همچنین باید سندی برای اثبات اقامت مالیاتی فعلی خود ارائه کند. این الزام با داشتن شمارهٔ شناسایی مالیاتی پرتغال (NIF) تفاوت دارد؛ زیرا در مرحلهٔ درخواست، شخص ممکن است همچنان مقیم مالیاتی ایران یا کشور دیگری باشد.

آیا کار برای شرکت ایرانی قابل قبول است؟

این پرسش برای بسیاری از متقاضیان ایرانی تعیین‌کننده است.

مادهٔ ۶۱-B قانون اتباع خارجی، محل استقرار کارفرما یا دریافت‌کنندهٔ خدمات را خارج از پرتغال تعریف می‌کند؛ اما مقرر نمی‌کند که کارفرما الزاماً باید در اتحادیهٔ اروپا، بریتانیا یا آمریکا ثبت شده باشد.

بنابراین، صرف ایرانی‌بودن کارفرما یا مشتری، به‌تنهایی مانع صریحی در این ماده ایجاد نمی‌کند.

بااین‌حال، از این نکته نباید نتیجه گرفت که هر قرارداد کاری با یک شرکت ایرانی برای صدور ویزای دورکاری کفایت می‌کند.

در چنین پرونده‌ای چند موضوع باید هم‌زمان بررسی شود.

نخست، رابطهٔ حرفه‌ای باید واقعی و قابل‌اثبات باشد. فعالیت شرکت، اعتبار قرارداد، استمرار همکاری و سوابق پرداخت باید با یکدیگر سازگار باشند.

دوم، مبلغ درآمد باید مطابق ضابطهٔ قانونی قابل محاسبه و تأیید باشد.

سوم، امکان دسترسی قانونی به درآمد اهمیت دارد. ممکن است شخص در ایران حقوق مناسبی دریافت کند، اما نتواند همان درآمد را به‌شکلی پایدار برای پرداخت هزینه‌های زندگی خود در پرتغال به کار بگیرد.

چهارم، شرکت یا اشخاص مرتبط با پرداخت ممکن است مشمول محدودیت‌های تحریمی یا بانکی باشند که باید مستقلاً بررسی شوند.

به‌عبارت دیگر، امکان حقوقی بررسی یک رابطهٔ کاری با ایران را نباید با امکان قطعی انتقال وجه، پذیرش مدارک یا صدور ویزا یکسان دانست.

این تمایز دربارهٔ قراردادهای خدماتی با اشخاص و شرکت‌های ایرانی نیز برقرار است.

زنی با لپ‌تاپ و فنجان قهوه پشت میز کافه

درآمد ریالی؛ عددی که باید به یورو قابل دفاع باشد

برای فردی که درآمد او به ریال است، اثبات توان مالی تنها با ارائهٔ فیش حقوقی یا گردش حساب انجام نمی‌شود.

حداقل درآمد D8 به یورو تعیین شده است. در نتیجه، ارزش درآمد ریالی باید با مبنای تبدیل مشخص و قابل‌قبول سنجیده شود.

نرخ ارز در ایران می‌تواند به شیوه‌های مختلف اعلام یا محاسبه شود. استفاده از نرخی که فقط روی کاغذ نتیجهٔ مطلوبی ایجاد می‌کند، بدون آنکه تبدیل واقعی یا دسترسی به ارز با آن نرخ امکان‌پذیر باشد، تصویری معتبر از توان مالی ارائه نمی‌دهد.

در فهرست مدارک VFS برای ایران تصریح شده است که صورت‌حساب و موجودی بانکی باید، علاوه بر ریال، مبلغ متناظر به یورو یا دلار آمریکا را نیز نشان دهند.

این الزام عملی اهمیت زیادی دارد؛ اما نباید آن را با تأیید نهایی نرخ تبدیل یا کفایت تمام اسناد مالی از سوی مرجع تصمیم‌گیرنده اشتباه گرفت.

برای متقاضی دارای درآمد ریالی، بررسی سه موضوع ضروری است: مبنای قانونی تبدیل و ارزش‌گذاری درآمد، امکان اثبات دریافت واقعی آن و دسترسی پایدار و قانونی به منابع قابل‌استفاده در پرتغال.

بهتر است شخص پیش از آغاز هزینه‌های مهاجرت، بودجهٔ چند ماه زندگی خود را با سناریوهای مختلف نرخ ارز و هزینهٔ انتقال محاسبه کند.

تحریم‌ها و انتقال قانونی درآمد

مقررات اتحادیهٔ اروپا علیه ایران، از جمله محدودیت‌های اقتصادی و مالی بازاعمال‌شده در سپتامبر ۲۰۲۵ و اصلاحات بعدی سال ۲۰۲۶، می‌توانند بر روابط بانکی اثر بگذارند.

از جمله، مسدودسازی دارایی برخی بانک‌ها و نهادهای مشمول تحریم و محدودیت در ارائهٔ منابع مالی به اشخاص تعیین‌شده، بخشی از چارچوب حقوقی فعلی است.

اما تابعیت ایرانی به‌خودی‌خود به معنی ممنوعیت مطلق داشتن حساب بانکی یا دریافت تمام انواع درآمد نیست.

هر عملیات مالی باید با توجه به اشخاص درگیر، بانک‌های واسطه، مقررات تحریم، منشأ وجه و الزامات مبارزه با پول‌شویی ارزیابی شود.

بانک‌های پرتغالی ممکن است قراردادهای شغلی، اسناد درآمد، اظهارنامه‌های مالیاتی، مدارک منشأ پول و توضیح دربارهٔ مسیر انتقال آن را درخواست کنند.

داشتن ویزای معتبر نیز بانک را ملزم به افتتاح حساب یا پذیرش تراکنش نمی‌کند.

راه‌حل قابل اتکا، پنهان‌کردن منشأ ایرانی پول یا استفاده از مدارک صوری نیست؛ بلکه مستندسازی دقیق و بررسی مسیرهای قانونی انتقال و دریافت وجه پیش از تصمیم مهاجرت است.

درخواست از ایران یا از کشور ثالث؟

محل ارائهٔ درخواست ویزا الزاماً با تابعیت فرد یکسان نیست.

ایرانی ساکن ایران معمولاً باید شرایط درخواست از طریق مرجع کنسولی صالح پرتغال برای محل اقامت خود را بررسی کند.

برای ایرانی مقیم قانونی ترکیه، امارات، آلمان یا کشور دیگری، ممکن است نمایندگی پرتغال در کشور محل اقامت، با توجه به محدودهٔ صلاحیت کنسولی خود، مرجع رسیدگی باشد.

اما حضور گردشگری در یک کشور ثالث معمولاً جایگزین اقامت قانونی موردنیاز برای ارائهٔ درخواست نمی‌شود.

از سوی دیگر، داشتن کارت اقامت یک کشور اروپایی لزوماً به فرد حق تبدیل آن به اجازهٔ اقامت پرتغال نمی‌دهد. وضعیت دارندگان تابعیت دوم اتحادیهٔ اروپا و برخی انواع اقامت بلندمدت اروپایی باید جداگانه بررسی شود.

پیش از رزرو سفر یا تهیهٔ مدارک، لازم است معلوم شود کدام سفارت یا مرکز پذیرش مسئول پرونده است، آیا درخواست جدید از نوع موردنظر را می‌پذیرد و چه شیوه‌ای برای رزرو وقت تعیین کرده است.

وجود نام یک ویزا در سایت مرکز پذیرش، به‌تنهایی اثبات نمی‌کند که در همان تاریخ وقت جدید در دسترس است.

مدارک ایرانی و تأیید رسمی آن‌ها

در کنار مدارک اختصاصی دورکاری، اسناد عمومی ویزای ملی نیز اهمیت دارند؛ از جمله گذرنامهٔ معتبر، فرم درخواست، عکس، مدارک مربوط به محل اقامت در پرتغال، گواهی عدم سوءپیشینه و پوشش درمانی یا بیمهٔ موردنیاز.

بسته به وضعیت فرد و مرجع درخواست، مدارک دیگری نیز ممکن است مطالبه شود.

ایران عضو کنوانسیون آپوستیل ۱۹۶۱ نیست. بنابراین نباید فرض کرد اسناد صادرشده در ایران می‌توانند همانند اسناد کشورهای عضو، صرفاً با دریافت آپوستیل برای مراجع پرتغالی آماده شوند.

برای برخی مدارک ایرانی، ترجمهٔ رسمی و زنجیرهٔ تأیید مراجع مربوط در ایران و نمایندگی صلاحیت‌دار پرتغال لازم است. نوع مدرک، محل ارائهٔ درخواست و دستورالعمل کنسولی می‌تواند بر جزئیات این فرایند اثر بگذارد.

به‌ویژه گواهی عدم سوءپیشینه، اسناد ازدواج و تولد و مدارک رسمی هویتی باید مطابق فهرست جاری مرجع کنسولی آماده شوند.

در مقابل، اسناد حرفه‌ای مانند قرارداد استخدام یا قرارداد ارائهٔ خدمات ممکن است به ترجمه و مدارک تکمیلی متفاوتی نیاز داشته باشند. نباید تمام اسناد یک پرونده را بدون توجه به ماهیتشان مشمول فرایندی یکسان دانست.

فرایند واقعی درخواست و دریافت اقامت

بهتر است آماده‌سازی پرونده از بررسی شغل و درآمد آغاز شود، نه از رزرو وقت سفارت.

ابتدا باید معلوم شود فعالیت متقاضی واقعاً دورکاری برای خارج از پرتغال است و حداقل درآمد قانونی با مدارک معتبر اثبات می‌شود.

سپس موضوع اقامت مالیاتی فعلی، وضعیت قرارداد شغلی، محل ارائهٔ درخواست و دسترسی به منابع مالی بررسی می‌شود.

پس از آن، مدارک عمومی و اختصاصی متناسب با فهرست مرجع کنسولی تهیه و درخواست ویزای ملی ثبت می‌شود.

طبق مادهٔ ۵۸ قانون اتباع خارجی، مهلت قانونی تصمیم دربارهٔ درخواست ویزای اقامت، در حالت عمومی ۶۰ روز است؛ اما این عدد نباید به‌عنوان تاریخ تضمینی دریافت ویزا یا گذرنامه در نظر گرفته شود. آماده‌شدن پرونده، امکان رزرو وقت، درخواست مدارک تکمیلی و شرایط اجرایی می‌توانند بر زمان واقعی اثر بگذارند.

هزینه‌های کنسولی نیز باید از کارمزد مرکز پذیرش، ترجمه، تأیید مدارک، بیمه، سفر و سایر مخارج شخصی جدا شوند.

در صفحهٔ منتشرشدهٔ VFS برای ایران، برای طبقهٔ D9 دورکاری هزینهٔ ویزای ۱۱۰ یورو و کارمزد خدمات ۳۲ یورو درج شده است. این مبالغ باید پیش از پرداخت مجدداً تأیید شوند و تمام هزینه‌های پرونده را در بر نمی‌گیرند.

پس از ورود به پرتغال

متقاضی دارندهٔ ویزای اقامت باید مرحلهٔ دریافت اجازهٔ اقامت از AIMA را تکمیل کند.

راهنمای رسمی AIMA از جمله مدارک زیر را برای این مرحله مشخص کرده است: گذرنامه، ویزای اقامت معتبر دورکاری، اظهارنامهٔ مربوط به رابطهٔ استخدامی یا ارائهٔ خدمات برای شخص یا نهاد خارج از پرتغال و مدارک وضعیت محل سکونت در کشور.

اگر فرد مستأجر باشد، ممکن است ارائهٔ اظهارنامهٔ مالک یا نهاد فراهم‌کنندهٔ اقامت همراه با توضیح مبنای حقوقی استفاده از ملک لازم شود.

وجود ویزای اقامت، جایگزین احراز شرایط عمومی صدور کارت اقامت نیست.

پس از استقرار، موضوعات شمارهٔ شناسایی مالیاتی، ثبت نشانی، وضعیت تأمین اجتماعی، پوشش درمانی و تکالیف مربوط به فعالیت حرفه‌ای نیز باید متناسب با موقعیت واقعی فرد پیگیری شوند.

دورکاری برای شرکت خارجی، معافیت مالیاتی نیست

یکی از مهم‌ترین سوءبرداشت‌ها دربارهٔ D8 آن است که چون کارفرما یا مشتری در خارج پرتغال قرار دارد، درآمد نیز الزاماً از مالیات پرتغال معاف خواهد بود.

این برداشت درست نیست.

اقامت مالیاتی پرتغال تابع قانون مالیات بر درآمد اشخاص حقیقی و معیارهایی مستقل از عنوان ویزا است.

در حالت معمول، شخصی که بیش از ۱۸۳ روز در یک دورهٔ دوازده‌ماههٔ مرتبط در پرتغال حضور دارد، ممکن است مقیم مالیاتی محسوب شود. همچنین داشتن محل سکونتی که نشان‌دهندهٔ قصد نگهداری و استفاده از آن به‌عنوان اقامتگاه معمول باشد، حتی در صورت حضور کوتاه‌تر نیز می‌تواند آثار مالیاتی ایجاد کند.

مقیم مالیاتی پرتغال اصولاً باید درآمدهای داخلی و خارجی خود را مطابق مقررات قابل اعمال اظهار کند.

بنابراین اینکه دستمزد از آلمان، امارات، آمریکا یا ایران پرداخت می‌شود، به‌تنهایی تعیین‌کنندهٔ نبود تعهد مالیاتی در پرتغال نیست.

نحوهٔ مالیات‌ستانی به نوع درآمد، محل انجام کار، رابطهٔ استخدامی، وضعیت اقامت مالیاتی، مقررات بین‌المللی قابل اعمال و امکان استفاده از سازوکارهای جلوگیری از مالیات مضاعف بستگی دارد.

این بررسی برای ایرانیانی که هم‌زمان فعالیت اقتصادی یا منابع درآمدی خود را در ایران حفظ می‌کنند اهمیت ویژه‌ای دارد.

وضعیت کارفرما و تأمین اجتماعی

کارمندی که برای شرکتی خارجی کار می‌کند، باید پیش از مهاجرت روشن کند آیا کارفرمایش با انجام فعالیت از پرتغال موافق است و چه مسئولیت‌هایی در حوزهٔ مالیات حقوق، تأمین اجتماعی و حقوق کار ممکن است ایجاد شود.

در بعضی ساختارها، محل انجام واقعی کار می‌تواند برای تعهدات کارفرما یا وضعیت بیمه‌ای کارمند اهمیت داشته باشد. شکل قرارداد و مقررات قابل اعمال باید به‌صورت موردی بررسی شود.

برای شخص دارای فعالیت مستقل نیز ممکن است ثبت فعالیت نزد سازمان امور مالیاتی پرتغال و انجام تکالیف تأمین اجتماعی لازم شود.

صرف داشتن قرارداد خارجی، به‌معنای معافیت از این تعهدات نیست.

همچنین رژیم مالیاتی پیشین موسوم به NHR دیگر یک مزیت عمومی برای تمام تازه‌واردان نیست. چارچوب جایگزین IFICI شرایط حرفه‌ای و قانونی ویژه‌ای دارد و نباید دریافت ویزای دورکاری را معادل برخورداری خودکار از آن دانست.

بهتر است محاسبهٔ درآمد قابل‌استفاده پس از مالیات و سهم بیمه، پیش از انتقال زندگی انجام شود.

همسر و فرزندان؛ همراهی با ویزا یا الحاق خانواده؟

برای متقاضی متأهل، انتخاب D8 فقط بررسی درآمد فردی نیست.

مادهٔ ۵۸ قانون اتباع خارجی امکان درخواست ویزای اقامت برای همراهی اعضای خانوادهٔ واجد شرایط متقاضی اصلی را نیز پیش‌بینی کرده است و در موارد مربوط، درخواست‌ها می‌توانند هم‌زمان مطرح شوند.

اما همراهی خانواده در مرحلهٔ ویزا با الحاق خانواده پس از دریافت اجازهٔ اقامت یکسان نیست.

قانون الحاق خانواده در اکتبر ۲۰۲۵ تغییر کرده است. قاعدهٔ عمومی جدید برای برخی دارندگان اجازهٔ اقامت، سابقهٔ دست‌کم دو سال اقامت معتبر را مقرر کرده؛ در عین حال، برای برخی وضعیت‌های خانوادگی، از جمله فرزندان خردسال تحت تکفل و موارد مشخص مربوط به همسر و والدین کودک، استثناهایی وجود دارد.

ازاین‌رو نمی‌توان گفت تمام دارندگان D8 باید برای پیوستن خانواده دقیقاً دو سال منتظر بمانند؛ همان‌طور که نمی‌توان وعده داد هر همسر یا فرزندی بدون شرط و انتظار، اقامت دریافت خواهد کرد.

در درخواست خانوادگی، علاوه بر مدارک ازدواج و تولد و شرایط قانونی رابطهٔ خانوادگی، منابع مالی و وضعیت مسکن نیز باید بررسی شوند.

برای خانواده‌های ایرانی، زمان لازم برای تأیید مدارک، وضعیت تحصیل فرزندان، بیمه و هزینه‌های زندگی باید پیش از اقدام در نظر گرفته شود.

اگر یکی از اعضای خانواده تابعیت اروپایی داشته باشد، ممکن است نظام حقوقی دیگری بر وضعیت خانواده اعمال شود.

رهگذران و تراموای زرد در خیابانی شیب‌دار در لیسبون

حفظ و تمدید اقامت؛ دورکاری به معنای زندگی دائمی در سفر نیست

عنوان «دیجیتال نومد» ممکن است تصویری از جابه‌جایی آزاد و پیوسته میان کشورها ایجاد کند. اما اجازهٔ اقامت پرتغال، تعهدات مربوط به حضور و حفظ شرایط قانونی دارد.

طبق مادهٔ ۸۵ قانون اتباع خارجی، غیبت بدون دلیل موجه برای شش ماه متوالی یا هشت ماه به‌صورت غیرمتوالی در مجموع دورهٔ اعتبار اجازهٔ اقامت موقت می‌تواند مبنای لغو آن باشد.

قانون برای برخی دلایل موجه و فعالیت‌های حرفه‌ای یا تجاری اثبات‌شده استثناهایی را پیش‌بینی می‌کند، اما این استثناها خودکار نیستند و باید شرایط آن‌ها احراز شود.

بنابراین فردی که قصد دارد بیشتر سال را در ایران زندگی کند و فقط گاه‌به‌گاه به پرتغال سفر کند، نباید تصور کند داشتن قرارداد دورکاری برای حفظ اجازهٔ اقامت کافی است.

برای تمدید، استمرار شرایط مربوط به اقامت و فعالیت حرفه‌ای نیز اهمیت دارد.

اگر رابطهٔ کاری با کارفرمای خارجی خاتمه پیدا کند، درآمد کاهش یابد یا ماهیت فعالیت تغییر کند، بهتر است پیش از تمدید یا تغییر شغل، آثار حقوقی آن بر نوع اجازهٔ اقامت بررسی شود.

از سوی دیگر، اجازهٔ اقامت دورکاری به‌معنای دریافت خودکار اقامت دائم یا تابعیت پرتغال نیست. هرکدام شرایط مستقلی دارند و اصلاح قانون تابعیت در سال ۲۰۲۶ نیز باید در برنامه‌ریزی بلندمدت لحاظ شود.

D8 در برابر D7، D1 و D2

این مسیر زمانی بیشترین تناسب را دارد که درآمد اصلی فرد از کار حرفه‌ای جاری برای خارج از پرتغال حاصل شود.

اگر فرد از درآمدهای مستقل از اشتغال، مانند حقوق بازنشستگی یا اجارهٔ ملک زندگی می‌کند، بررسی D7 ممکن است مناسب‌تر باشد.

اگر هدف استخدام نزد کارفرمایی در پرتغال باشد، مسیرهای اشتغال مانند D1 یا، در شرایط خاص، کارت آبی اتحادیهٔ اروپا باید بررسی شوند.

اگر فرد می‌خواهد در خود پرتغال کسب‌وکار راه‌اندازی کند، مشتریان پرتغالی جذب کند یا فعالیت اقتصادی مستقلی در این کشور توسعه دهد، ممکن است D2 ارتباط بیشتری با طرح او داشته باشد.

این تمایز به معنی ممنوعیت مطلق تغییر فعالیت حرفه‌ای برای دارندگان اجازهٔ اقامت نیست؛ بلکه نشان می‌دهد هدف و مستندات درخواست اولیه باید با مبنای قانونی ویزا هماهنگ باشد و تغییرات بعدی نیز مطابق قانون مدیریت شوند.

پرسش‌های متداول ایرانیان دربارهٔ D8

آیا با قرارداد کار از یک شرکت ایرانی می‌توان درخواست داد؟

از نظر متن مادهٔ ۶۱-B، فعالیت برای شخص یا نهادی مستقر در خارج از پرتغال موضوع این مسیر است و شرکت ایرانی صرفاً به دلیل محل ثبت خود کنار گذاشته نشده است. اما اعتبار قرارداد، دریافت درآمد، کفایت مدارک، مقررات تحریم و وضعیت بانکی باید جداگانه بررسی شوند.

اگر حقوقم ریالی باشد ولی معادل آن از ۳٬۶۸۰ یورو بیشتر شود، واجد شرایط هستم؟

ممکن است از نظر محاسبهٔ درآمد در محدودهٔ حداقل قانونی قرار بگیرید، اما این موضوع به‌تنهایی کفایت نمی‌کند. نرخ تبدیل، اثبات درآمد واقعی، مدارک مورد قبول مرجع کنسولی و امکان دسترسی به منابع مالی اهمیت دارند.

آیا می‌توانم با موجودی بانکی بالا، بدون درآمد شغلی مستمر، برای D8 اقدام کنم؟

موجودی بانکی جایگزین شرط قانونی متوسط درآمد حرفه‌ای در سه ماه گذشته نیست. اگر منابع زندگی شما درآمد مستقل از اشتغال است، بهتر است شرایط D7 بررسی شود.

آیا داشتن اقامت امارات یا ترکیه به من اجازه می‌دهد از همان کشور درخواست بدهم؟

این موضوع به اقامت قانونی شما، صلاحیت کنسولی نمایندگی پرتغال و دستورالعمل پذیرش پرونده بستگی دارد. صرف حضور موقت یا گردشگری در کشور ثالث لزوماً کافی نیست.

آیا می‌توانم همسر و فرزندم را هم‌زمان همراه ببرم؟

قانون امکان درخواست ویزای همراهی خانواده را در شرایط مشخص پیش‌بینی کرده است. بااین‌حال، صلاحیت اعضای خانواده، مدارک، منابع مالی و مقررات حاکم بر نوع درخواست باید بررسی شوند.

آیا بعد از گرفتن D8 می‌توانم از پرداخت مالیات پرتغال معاف باشم؟

عنوان ویزا معافیت مالیاتی ایجاد نمی‌کند. وضعیت اقامت مالیاتی، نوع درآمد و سایر مقررات تعیین می‌کنند چه تعهداتی در پرتغال دارید.

آیا D8 مسیر تضمینی دریافت تابعیت پرتغال است؟

خیر. اقامت قانونی ممکن است در شرایط مشخص برای آیندهٔ اقامتی فرد اهمیت داشته باشد، اما تابعیت شرایط جداگانه دارد و اعطای آن تضمین‌شده نیست.

چه زمانی D8 انتخاب مناسبی است؟

ویزای دورکاری پرتغال بیش از همه برای کسی قابل بررسی است که فعالیت حرفه‌ای واقعی و قابل‌اثبات در خارج از پرتغال دارد، درآمد او به حد نصاب قانونی می‌رسد و می‌تواند منابع مالی خود را به‌صورت پایدار و قانونی برای زندگی در پرتغال به کار بگیرد.

اما اگر درآمد متقاضی فقط به‌صورت اسمی از حداقل قانونی بیشتر است، قرارداد او استمرار روشنی ندارد، امکان دریافت وجه با محدودیت جدی روبه‌رو است یا هزینه‌های خانوادگی پس از مالیات و بیمه با درآمد قابل‌استفاده سازگار نیست، مناسب‌بودن این مسیر باید با احتیاط بیشتری سنجیده شود.

دورکاری امکان جداکردن محل فعالیت حرفه‌ای از محل زندگی را فراهم می‌کند؛ اما تعهدات حقوقی، مالی و خانوادگی را از میان نمی‌برد.

پیش از انتخاب D8 باید روشن شود که درآمد چگونه ایجاد می‌شود، چگونه اثبات می‌شود، چگونه به دست متقاضی می‌رسد و آیا می‌تواند زندگی موردنظر او را در پرتغال پشتیبانی کند.

پاسخ به این پرسش‌ها از خود عنوان ویزا مهم‌تر است.

منابع رسمی و تاریخ آخرین بررسی

آخرین بررسی: ۷ نوامبر ۲۰۲۶

  1. قانون اتباع خارجی پرتغال، Lei n.º 23/2007، به‌ویژه مواد ۵۴، ۵۸، ۶۱-B، ۸۵ و ۹۸: متن قانون در Diário da República

  2. مقررات اجرایی Decreto Regulamentar n.º 84/2007، به‌ویژه مواد ۱۸-B و ۳۱-A و اصلاحات Decreto Regulamentar n.º 4/2022: متن اصلاحیهٔ اجرایی دورکاری

  3. Decreto-Lei n.º 139/2025، تعیین حداقل دستمزد ۹۲۰ یورویی سال ۲۰۲۶: متن رسمی فرمان قانونی

  4. وزارت امور خارجهٔ پرتغال، مدارک ویزای اقامت دورکاری: راهنمای رسمی ویزاهای اقامتی

  5. وزارت امور خارجهٔ پرتغال، ویزای اقامت موقت دورکاری: راهنمای ویزاهای اقامت موقت

  6. AIMA — اجازهٔ اقامت فعالیت حرفه‌ای دورکاری: شرایط صدور اجازهٔ اقامت و مدارک پس از ورود

  7. VFS Global — اطلاعات درخواست ویزای پرتغال از ایران: فهرست انواع ویزا، هزینه‌ها و مدارک

  8. اصلاحات قوانین مهاجرت پرتغال: Lei n.º 61/2025 و Lei n.º 62/2026

  9. سازمان امور مالیاتی پرتغال (Autoridade Tributária e Aduaneira): قواعد اقامت مالیاتی و شرایط رژیم IFICI

  10. شورای اتحادیهٔ اروپا — محدودیت‌های مالی و اقتصادی علیه ایران: اطلاعیهٔ بازاعمال تحریم‌ها در ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۵ و صفحهٔ جاری تحریم‌های ایران

  11. کنفرانس حقوق بین‌الملل خصوصی لاهه (HCCH): فهرست رسمی اعضای کنوانسیون آپوستیل

تذکر: حداقل درآمد، هزینه‌های کنسولی، فهرست مدارک، نحوهٔ تأیید اسناد و رویهٔ پذیرش درخواست‌ها ممکن است تغییر کنند. پیش از تشکیل پرونده، دستورالعمل جاری نمایندگی مسئول باید مجدداً بررسی شود. این مقاله اطلاعات عمومی ارائه می‌کند و جایگزین بررسی حقوقی، مالیاتی یا بانکی متناسب با شرایط فردی نیست.

قدم بعدی، به اندازهٔ اطلاعات امروز شما

لازم نیست همهٔ پاسخ‌ها را بدانید.

وضعیت فعلی و پرسشی را که برای تصمیم شما مهم‌تر است توضیح دهید.

پرسشم را مطرح کنم