رفتن به محتوای اصلی
PORTUGAL
PATH

آیا فعالیت اقتصادی من قابل اجرا و پایدار است؟

کسب‌وکاری واقعی، برنامه‌ای برای زندگی

راهنمای خوداشتغالی و کارآفرینی در پرتغال برای ایرانیان؛ از طرح اقتصادی و سرمایهٔ اولیه تا ثبت شرکت، انتقال قانونی پول، مالیات، خانواده و شرایط حفظ اقامت در سال ۲۰۲۶.

مبنای متن: ۷ نوامبر ۲۰۲۶ · منابع و محدودیت‌ها در انتهای راهنما

رهگذران مقابل کافه‌ای در خیابان

D2 · فعالیت اقتصادی

این راهنما برای چه موقعیتی است؟

متخصص مستقل یا کارآفرینی که فعالیت واقعی و قابل‌دوام در پرتغال برنامه‌ریزی می‌کند.

مبنای قانونی
خدمات مستقل و کارآفرینی دو صورت متفاوت‌اند؛ ثبت شرکت به‌تنهایی حق اقامت ایجاد نمی‌کند.
وضعیت اجرایی
مجوز فعالیت، اسناد خدمات یا سرمایه‌گذاری و شرایط مرجع درخواست باید کنترل شوند.
تناسب با زندگی شما
سرمایهٔ ثبتی، پول اجرای کسب‌وکار و بودجهٔ زندگی سه مبلغ متفاوت‌اند.

آیا فعالیت شما در پرتغال قابل اجراست؟

ثبت شرکت ممکن است سریع و با سرمایهٔ اسمی اندک انجام شود؛ یافتن مشتری و تأمین هزینه‌های ماهانه، بررسی دیگری می‌خواهد. D2 بر فعالیت مستقل یا سرمایه‌گذاری کارآفرینانهٔ واقعی تکیه دارد؛ ثبت شرکت به‌تنهایی اقامت ایجاد نمی‌کند.

دو موقعیت فرضی

توسعهٔ کسب‌وکار موجود
صاحب شرکت خدمات فنی در تهران، تجربه و سرمایه دارد؛ اما برای دفتر پرتغال باید مشتری، مجوز، هزینهٔ اجرا و دسترسی قانونی به سرمایه را مشخص کند.
فعالیت حرفه‌ای مستقل
مشاوری با مشتریان بین‌المللی شاید به دفتر و کارکنان نیاز نداشته باشد؛ در عوض باید قراردادهای واقعی و شرایط قانونی فعالیت خود را اثبات کند.

انتخاب میان این دو مبنا، نوع مدارک و ریسک مالی را تغییر می‌دهد. ابتدا فعالیت را تعریف کنید، سپس ساختار حقوقی مناسب آن را انتخاب کنید.

D2 در قانون پرتغال چه جایگاهی دارد؟

ویزای D2 عنوان رایج ویزای اقامت برای فعالیت حرفه‌ای مستقل یا مهاجران کارآفرین است.

عنوان رسمی آن چنین است:

Visto de residência para exercício de atividade profissional independente ou para imigrantes empreendedores.

مبنای اصلی این مسیر مادهٔ ۶۰ قانون اتباع خارجی پرتغال، Lei n.º 23/2007، و مادهٔ ۳۱ مقررات اجرایی آن، Decreto Regulamentar n.º 84/2007، است.

این مقررات دو وضعیت اصلی را از یکدیگر متمایز می‌کنند.

نخست، فردی که می‌خواهد به‌صورت مستقل فعالیت حرفه‌ای انجام دهد و قرارداد یا پیشنهاد کتبی ارائهٔ خدمات دارد.

دوم، کارآفرینی که قصد سرمایه‌گذاری اقتصادی در پرتغال را دارد؛ خواه سرمایه‌گذاری را انجام داده باشد، خواه بتواند منابع مالی در دسترس و قصد مشخص خود برای سرمایه‌گذاری را اثبات کند.

این تمایز، صرفاً تفاوت نام دو نوع فعالیت نیست. نوع مدارکی که باید تهیه شوند و شیوهٔ ارزیابی اقتصادی پرونده نیز تحت تأثیر آن قرار می‌گیرند.

D2 برای اتباع کشورهای ثالث پیش‌بینی شده است.

بنابراین یک ایرانی دارای صرفاً تابعیت ایران، چه ساکن ایران باشد و چه اقامت قانونی کشور دیگری را داشته باشد، ممکن است در صورت احراز شرایط این مسیر را بررسی کند.

اما فرد ایرانی دارای تابعیت یکی از کشورهای عضو اتحادیهٔ اروپا اصولاً برای فعالیت اقتصادی و اقامت در پرتغال از نظام حقوقی متفاوتی استفاده می‌کند.

همچنین داشتن کارت اقامت یک کشور اروپایی، به‌خودی‌خود حق استقرار و راه‌اندازی فعالیت حرفه‌ای در پرتغال ایجاد نمی‌کند. نوع اقامت و مقررات مرتبط باید مشخص شوند.

دو چهرهٔ متفاوت D2: فعالیت مستقل و کارآفرینی

فعالیت حرفه‌ای مستقل

Atividade profissional independente

این مسیر برای شخصی مطرح است که می‌خواهد فعالیت حرفه‌ای خود را بدون رابطهٔ استخدامی متعارف با یک کارفرما انجام دهد.

برای نمونه، یک طراح، مشاور مدیریت، متخصص فنی یا حرفه‌مند مستقل ممکن است با مشتریان قرارداد ارائهٔ خدمات داشته باشد.

مادهٔ ۶۰ قانون اتباع خارجی، برای این وضعیت وجود قرارداد یا پیشنهاد کتبی قرارداد خدمات در چارچوب حرفه‌های آزاد و، در صورت لزوم، داشتن صلاحیت قانونی برای انجام فعالیت را پیش‌بینی می‌کند.

مادهٔ ۳۱ مقررات اجرایی نیز مدارکی مانند قرارداد مشارکت در شرکت یا قرارداد یا پیشنهاد کتبی ارائهٔ خدمات را مطرح کرده است.

بنابراین صرف اعلام اینکه «پس از ورود مشتری پیدا خواهم کرد» با داشتن قرارداد یا پیشنهاد حرفه‌ای معتبر یکسان نیست.

همچنین باید میان فعالیت مستقل واقعی و رابطهٔ استخدامی که صرفاً نام قرارداد آن تغییر کرده تفاوت گذاشت.

اگر شخصی عملاً تحت مدیریت یک کارفرما، با شرایط یک کارمند، فعالیت می‌کند، ممکن است قرارداد او از نظر حقوق کار و تأمین اجتماعی نیازمند ارزیابی متفاوتی باشد.

برای حرفه‌های تنظیم‌گری‌شده نیز دریافت مجوز یا تأیید صلاحیت از مرجع مربوط ممکن است ضروری باشد.

مهاجر کارآفرین

Imigrante empreendedor

در این حالت، موضوع اصلی سرمایه‌گذاری و ایجاد یا توسعهٔ فعالیت اقتصادی است.

مادهٔ ۶۰ قانون مقرر می‌کند کارآفرین می‌تواند با اثبات انجام عملیات سرمایه‌گذاری یا با اثبات داشتن منابع مالی در دسترس پرتغال و قصد مشخص انجام سرمایه‌گذاری درخواست دهد.

مادهٔ ۳۱ مقررات اجرایی نیز اظهارنامه‌ای دربارهٔ ماهیت، مبلغ و مدت سرمایه‌گذاری را پیش‌بینی کرده است.

در نتیجه، قانون صرفاً به داشتن ایده یا تمایل عمومی برای کسب‌وکار اکتفا نمی‌کند.

متقاضی باید بتواند نشان دهد چه فعالیتی در نظر دارد، منابع آن از کجا تأمین می‌شوند و سرمایه‌گذاری چگونه قرار است در پرتغال انجام شود.

برای مثال، تأسیس یک شرکت مشاوره‌ای، خرید تجهیزات موردنیاز برای فعالیت تولیدی یا آماده‌سازی کسب‌وکاری در حوزهٔ خدمات ممکن است در چارچوب یک طرح کارآفرینی بررسی شوند.

اما ماهیت فعالیت باید واقعی و با مقررات مربوط سازگار باشد.

سه بودجهٔ جدا برای یک تصمیم

مادهٔ ۶۰ برای همهٔ متقاضیان D2 یک مبلغ ثابت و عمومی مانند ۵، ۱۰ یا ۵۰ هزار یورو تعیین نکرده است. این به معنی بی‌اهمیت‌بودن منابع مالی نیست؛ مبلغ لازم به نوع فعالیت و برنامهٔ اجرا بستگی دارد.

سرمایهٔ ثبتی
مبلغی که شرکا در چارچوب حقوق شرکت‌ها به‌عنوان سرمایه تعیین می‌کنند؛ این عدد لزوماً هزینهٔ واقعی شروع نیست.
بودجهٔ راه‌اندازی و ادامهٔ کار
تجهیزات، اجاره، کارکنان، تبلیغات، موجودی کالا و هزینه‌های دورهٔ آغاز. فعالیت تخصصی از خانه با فروشگاه، رستوران یا کارگاه بودجهٔ یکسانی ندارد.
منابع زندگی شخصی و خانواده
پول یا درآمد قابل‌دسترسی برای نیازهای معیشتی؛ مبلغی که صرف شرکت شده را دوباره به‌عنوان ذخیرهٔ آزاد خانواده حساب نکنید.

شرکتی با سرمایهٔ اسمی یک یورو ممکن است برای اجرای واقعی به ده‌ها هزار یورو نیاز داشته باشد. این مثال توضیح تفاوت مفاهیم است، نه قیمت D2 یا حداقل عمومی سرمایه.

یک یورو سهم؛ نه هزینهٔ دریافت اقامت

راهنمای وزارت دادگستری، حداقل ارزش سهم در شرکت تک‌نفرهٔ با مسئولیت محدود (Sociedade Unipessoal por Quotas) را یک یورو و در شرکت چندشریکی (Sociedade por Quotas) حداقل سهم هر شریک را یک یورو بیان می‌کند.

این قاعده فقط دربارهٔ سرمایهٔ ثبتی در قالب حقوقی مشخص است. ثبت، وجود شخصیت حقوقی را نشان می‌دهد؛ احراز فعالیت یا قصد سرمایه‌گذاری، منابع و شرایط ویزا و اقامت جداست.

شرکت از زمان ایجاد، تعهدات مالیاتی، حسابداری و قانونی دارد. شرکت بدون برنامه و فعالیت واقعی را نمی‌توان راه تضمین‌شدهٔ دریافت اقامت دانست.

طرح اقتصادی را با شواهد بسازید

مادهٔ ۶۰ برای همهٔ پرونده‌ها قالب مفصل و یکسانی به نام طرح کسب‌وکار مقرر نکرده؛ اما در مسیر کارآفرینی باید ماهیت، قصد و منابع سرمایه‌گذاری قابل اثبات باشد. طرح مستند این ارتباط را روشن می‌کند.

مشتری و ارزش پیشنهادی
چه می‌فروشید، مشتری پرتغالی چه کسی است، چه مسئله‌ای دارد و چرا شما را به رقیب ترجیح می‌دهد؟ قیمت و هزینهٔ ارائه را توضیح دهید.
کانال فروش
اندازهٔ بازار، روش جذب مشتری و توان اجرا را مستند کنید. ادعای «یک درصد بازار» بدون این شواهد پیش‌بینی قابل اتکایی نیست.
هزینه‌های ثابت و متغیر
اجاره، حسابداری، بیمه، ارتباطات و حقوق را از مواد اولیه، ارسال و کارمزد فروش جدا کنید.
جریان نقدی و فروش کمتر
زمان دریافت پول مشتری و سررسید هزینه‌ها را بنویسید؛ نشان دهید تا رسیدن به درآمد پایدار و در سناریوی فروش کمتر، فعالیت چگونه ادامه می‌یابد.

سود حسابداری پایان سال مانع کمبود نقدینگی میان سال نمی‌شود. اجاره، حقوق و حق بیمه سررسید دارند، حتی اگر مشتری هنوز پرداخت نکرده باشد. پیش از تعهد پرهزینه، تأخیر احتمالی انتقال قانونی سرمایه از ایران را هم در برنامه بگنجانید.

چه نوع کسب‌وکارهایی می‌توانند برای D2 مناسب باشند؟

قانون D2 صرفاً برای شرکت‌های فناوری یا پروژه‌های نوآورانه طراحی نشده است.

فعالیت‌های حرفه‌ای مستقل، کسب‌وکارهای خدماتی و سرمایه‌گذاری‌های اقتصادی متعارف نیز، در صورت احراز شرایط قانونی، می‌توانند موضوع بررسی قرار بگیرند.

برای مثال، تأسیس یک شرکت مشاوره، ارائهٔ خدمات فنی، فعالیت تجاری یا راه‌اندازی یک کسب‌وکار در حوزهٔ غذا و خدمات ممکن است از نظر ماهیت با مسیر کارآفرینی ارتباط داشته باشد.

اما هر فعالیت، الزامات خاص خود را دارد.

در یک شرکت خدماتی ممکن است مسئلهٔ اصلی اعتبار قراردادهای مشتریان و مهارت حرفه‌ای باشد.

در یک فروشگاه، محل کسب‌وکار، تأمین کالا، حاشیهٔ سود و الزامات فعالیت تجاری اهمیت بیشتری دارند.

در یک کافه یا رستوران، مقررات استفاده از ملک، بهداشت مواد غذایی، ایمنی، تجهیزات و شرایط شهرداری ممکن است تعیین‌کننده باشند.

نمونهٔ یک کسب‌وکار غذایی

فرض کنیم کارآفرینی ایرانی قصد دارد در پرتغال کافه‌ای راه‌اندازی کند.

وجود سرمایه برای خرید دستگاه قهوه یا اجارهٔ محل کافی نیست.

باید مشخص شود کاربری ملک با فعالیت موردنظر سازگار است، چه الزامات شهری و فنی وجود دارد و آیا فعالیت باید از طریق Balcão do Empreendedor به مرجع مسئول اعلام شود یا مجوز خاصی دریافت کند.

در نظام حقوقی دسترسی به فعالیت‌های تجاری، خدماتی و رستورانی پرتغال، RJACSR، برخی فعالیت‌ها مشمول «اعلام قبلی» یا Mera Comunicação Prévia هستند.

همچنین رعایت مقررات بهداشت و ایمنی مواد غذایی، از جمله الزامات مرتبط با نظام HACCP، ممکن است لازم باشد.

این مسائل با دریافت ویزا حل نمی‌شوند.

دریافت اقامت به معنای تأیید خودکار محل، تجهیزات یا مجوز فعالیت تجاری نیست.

واردات کالا از ایران

اگر طرح کسب‌وکار بر واردات محصولات ایرانی به پرتغال استوار باشد، علاوه بر D2 باید مقررات تجارت خارجی اتحادیهٔ اروپا بررسی شوند.

برای عملیات گمرکی مربوط، شمارهٔ شناسایی فعال اقتصادی، Economic Operators Registration and Identification (EORI)، اهمیت دارد.

اما داشتن EORI به‌تنهایی به‌معنای مجازبودن واردات هر محصول نیست.

نوع کالا، مقررات گمرکی، استانداردهای اتحادیه، محدودیت‌های تجاری، وضعیت طرف ایرانی معامله و مقررات تحریمی باید جداگانه بررسی شوند.

در فعالیت‌های مرتبط با مواد غذایی، محصولات کشاورزی، تجهیزات صنعتی و کالاهای دارای محدودیت خاص، بررسی مقررات تخصصی پیش از تعهد به خرید ضروری است.

ثبت شرکت در پرتغال چگونه انجام می‌شود؟

در پرتغال چند روش رسمی برای تأسیس شرکت وجود دارد؛ از جمله خدمات Empresa Online و Empresa na Hora.

برای شرکت‌های واجد شرایط، سامانهٔ آنلاین امکان ثبت شرکت با اساسنامهٔ ازپیش‌تأییدشده یا اساسنامهٔ تنظیم‌شده توسط متقاضیان را فراهم می‌کند.

طبق اطلاعات رسمی به‌روزشده در اوت ۲۰۲۶، هزینهٔ عادی ثبت آنلاین شرکت با اساسنامهٔ استاندارد ۲۲۰ یورو و با اساسنامهٔ اختصاصی ۳۶۰ یورو است.

هزینهٔ عادی تأسیس شرکت از طریق خدمات حضوری Empresa na Hora نیز ۳۶۰ یورو اعلام شده است.

این ارقام هزینهٔ خدمات ثبت شرکت هستند؛ نه هزینهٔ دریافت D2 و نه بودجهٔ موردنیاز برای راه‌اندازی فعالیت.

اتباع خارجی نیز اصولاً می‌توانند در شرکت‌های پرتغالی سهام‌دار باشند، اما برای ثبت شرکت باید الزامات شناسایی، از جمله داشتن شمارهٔ شناسایی مالیاتی پرتغال، Número de Identificação Fiscal (NIF)، را رعایت کنند.

بعد از ثبت شرکت چه تعهداتی ایجاد می‌شود؟

شرکت تجاری ثبت‌شده در پرتغال دارای وظایف حقوقی و مالیاتی مستقل از وضعیت اقامت سهام‌داران است.

شرکت‌های تجاری عموماً ملزم به داشتن حسابداری سازمان‌یافته و استفاده از خدمات حسابدار رسمی دارای صلاحیت، Contabilista Certificado، هستند.

همچنین باید فعالیت اقتصادی نزد ادارهٔ مالیات ثبت شود.

در فرایند معمول ثبت آنلاین، اظهار شروع فعالیت شرکت باید در مهلت قانونی، عموماً پانزده روز پس از ثبت تجاری، توسط حسابدار واجد صلاحیت ارائه شود.

یکی دیگر از تعهدات، ثبت مالک یا مالکان ذی‌نفع واقعی در سامانهٔ Registo Central do Beneficiário Efetivo (RCBE) است.

طبق راهنمای رسمی وزارت دادگستری در سال ۲۰۲۶، اظهار اولیهٔ مالک ذی‌نفع واقعی باید عموماً ظرف سی روز پس از ثبت شرکت انجام شود.

تغییرات مربوط نیز باید در مهلت قانونی به‌روزرسانی شوند.

بنابراین ثبت شرکت یک اقدام منفرد نیست؛ آغاز مجموعه‌ای از مسئولیت‌های مستمر است.

مالیات شرکت و فعالیت مستقل در سال ۲۰۲۶

ساختار مالیاتی یکی از تفاوت‌های اساسی میان فعالیت مستقل فردی و فعالیت از طریق شرکت است.

شخصی که به‌عنوان حرفه‌مند مستقل فعالیت می‌کند، بسته به شرایط و نوع فعالیت، معمولاً با مقررات مالیات بر درآمد اشخاص حقیقی، IRS، مالیات بر ارزش افزوده، IVA، و تأمین اجتماعی سروکار دارد.

در مقابل، سود شرکت تجاری عموماً در چارچوب مالیات بر درآمد اشخاص حقوقی، Imposto sobre o Rendimento das Pessoas Coletivas (IRC)، بررسی می‌شود.

نرخ مالیات شرکت‌ها در سال ۲۰۲۶

بر اساس مادهٔ ۸۷ قانون مالیات بر درآمد اشخاص حقوقی و حکم انتقالی قانون شمارهٔ ۶۴/۲۰۲۵، نرخ عمومی IRC برای دوره‌های مالیاتی آغازشده در سال ۲۰۲۶ برابر با ۱۹ درصد است.

برای برخی شرکت‌های کوچک و متوسط واجد شرایط که فعالیت اقتصادی مربوط را انجام می‌دهند، نرخ ۱۵ درصد برای نخستین ۵۰ هزار یورو از سود مشمول مالیات قابل اعمال است و مازاد آن تابع نرخ عمومی مربوط خواهد بود.

این اعداد به سود مشمول مالیات مربوط‌اند، نه کل گردش مالی یا تمام مبالغ واریزی به حساب شرکت.

همچنین ممکن است مالیات‌های محلی یا تعهدات دیگری بر اساس شرایط شرکت وجود داشته باشد.

بنابراین نمی‌توان گفت هر شرکت پرتغالی صرفاً ۱۵ یا ۱۹ درصد از فروش خود را مالیات می‌دهد.

هزینه‌های پنهان شرکت‌داری

حسابداری، اظهارنامه‌های مالیاتی، هزینه‌های بانکی، بیمه، اجارهٔ محل، حقوق کارکنان و تعهدات تأمین اجتماعی ممکن است حتی پیش از رسیدن شرکت به سودآوری ایجاد شوند.

در بعضی کسب‌وکارها، الزام صدور فاکتور و تسلیم اظهارنامه‌های IVA نیز وجود دارد؛ هرچند برخی فعالیت‌ها یا اشخاص ممکن است واجد شرایط معافیت یا نظام‌های ویژه باشند.

برای کارآفرین تازه‌وارد، انتخاب شکل حقوقی شرکت و نظام مالیاتی باید با توجه به حجم فعالیت، نوع مشتریان، هزینه‌ها و مسئولیت‌های قانونی انجام شود.

ثبت شرکت با مسئولیت محدود، لزوماً همیشه بهترین انتخاب اقتصادی برای کسی که به‌تنهایی خدمات حرفه‌ای ارائه می‌کند نیست.

دست‌ها و برگه‌های کاری روی یک میز

فعالیت مستقل بدون شرکت؛ ساختار ساده‌تر، تعهدات واقعی

در بسیاری از حرفه‌ها می‌توان بدون شرکت تجاری فعالیت مستقل داشت. انتخاب این ساختار، تکالیف قانونی را از بین نمی‌برد:

  • ثبت فعالیت نزد سازمان امور مالیاتی و انتخاب CAE یا کد حرفه‌ای متناسب با کار واقعی، در موارد مشمول؛
  • صدور فاکتور و رعایت مقررات مالیاتی، در نظام ساده‌شده یا حسابداری سازمان‌یافته حسب شرایط؛
  • ثبت و پرداخت سهم تأمین اجتماعی در صورت شمول؛ مسئولیت پرداخت حق بیمهٔ فرد مستقل با خود اوست و پرداخت معمول ماهانه است.

برای خدمات به مشتریان خارجی، مبنای اقتصادی فعالیت در پرتغال را از دورکاری برای اشخاص یا نهادهای خارج پرتغال جدا بررسی کنید؛ در وضعیت دوم، D8 ممکن است مرتبط‌تر باشد.

سرمایهٔ ایرانی؛ مسئله فقط انتقال پول نیست

برای کارآفرین ایرانی، تأمین مالی کسب‌وکار در پرتغال ممکن است از پیچیده‌ترین بخش‌های تصمیم باشد.

شخص ممکن است در ایران مالک شرکت، ملک، سهام یا دارایی‌های دیگری باشد و از نظر اقتصادی سرمایهٔ مناسبی در اختیار داشته باشد.

اما باید روشن شود چه مقدار از این سرمایه به‌طور قانونی قابل استفاده در پرتغال است.

در ارزیابی مالی، پنج موضوع متفاوت وجود دارد:

  1. مالکیت قانونی دارایی؛
  2. منشأ قانونی پول؛
  3. مدارک مورد قبول برای اثبات دارایی و منابع مالی؛
  4. امکان انتقال وجه در چارچوب مقررات ارزی و تحریمی؛
  5. پذیرش وجه توسط بانک یا مؤسسهٔ مالی مقصد.

نباید فرض کرد اثبات یکی از این موارد به‌معنای احراز تمام آن‌هاست.

فروش دارایی در ایران

اگر سرمایهٔ کسب‌وکار از فروش ملک در ایران به دست آمده، سند مالکیت به‌تنهایی منشأ مبلغی را که قرار است وارد حساب شرکت پرتغالی شود اثبات نمی‌کند.

ممکن است قرارداد فروش، مدارک پرداخت، گردش حساب و اسناد مالیاتی یا ثبتی مرتبط نیز لازم باشند.

اگر منابع از فروش سهام، سود فعالیت اقتصادی یا دارایی ارثی به دست آمده‌اند، نوع مدارک متفاوت خواهد بود.

در هر حالت، روایت مالی پرونده باید با اسناد واقعی و قابل‌راستی‌آزمایی هماهنگ باشد.

مقررات تحریم و حساب بانکی

شورای اتحادیهٔ اروپا در سپتامبر ۲۰۲۵ مجموعه‌ای از محدودیت‌های اقتصادی و مالی مرتبط با ایران را دوباره برقرار کرد.

مقررات تحریمی و الزامات مبارزه با پول‌شویی بر برخی اشخاص، نهادها، خدمات و تراکنش‌های مالی اثر می‌گذارند.

این وضعیت به معنای ممنوعیت عمومی تمام ایرانیان از مالکیت شرکت یا افتتاح حساب در پرتغال نیست.

اما هر بانک باید الزامات شناخت مشتری، شناسایی مالک ذی‌نفع واقعی و بررسی تراکنش‌ها را رعایت کند.

بانک پرتغالی ممکن است دربارهٔ منشأ سرمایه، ماهیت کسب‌وکار، شرکا، مشتریان، کشور طرف معامله و مسیر انتقال پول توضیح و مدارک درخواست کند.

حتی اگر شرکت به‌صورت قانونی ثبت شده باشد، بانک الزاماً موظف نیست هر نوع تراکنش یا رابطهٔ تجاری را بپذیرد.

برای کارآفرین ایرانی، بهتر است امکان استفاده از مسیر قانونی تأمین مالی و شرایط بانک دریافت‌کننده، پیش از انعقاد تعهدات سنگین بررسی شود.

استفاده از شرکت‌های صوری، پنهان‌کردن مالک واقعی یا معرفی خلاف واقع منشأ پول، راه‌حل قابل‌قبولی نیست.

اگر شرکت در ایران همچنان فعال بماند چه می‌شود؟

بسیاری از کارآفرینان ایرانی نمی‌خواهند با مهاجرت، فعالیت اقتصادی خود در ایران را به‌طور کامل متوقف کنند.

ممکن است سهام‌دار یا مدیر یک شرکت ایرانی باقی بمانند و هم‌زمان کسب‌وکاری مستقل در پرتغال راه‌اندازی کنند.

این وضعیت به‌خودی‌خود در تمام موارد ممنوع نیست، اما پیامدهای حقوقی و مالی آن باید بررسی شوند.

برای مثال، ممکن است شخص پس از انتقال محل زندگی، مقیم مالیاتی پرتغال محسوب شود.

در این حالت، درآمدهای شخصی او از خارج کشور نیز ممکن است مشمول تکلیف اظهار در پرتغال باشند.

همچنین باید میان درآمد شخصی سهام‌دار، حقوق مدیریت، سود تقسیم‌شدهٔ شرکت و درآمد شرکت پرتغالی تفاوت گذاشت.

اگر دو شرکت در ایران و پرتغال با یکدیگر معامله می‌کنند، قیمت‌گذاری، قراردادها، مالیات و مقررات تحریمی نیز ممکن است اهمیت پیدا کنند.

در موارد پیچیده، بررسی ساختار فعالیت توسط متخصص مالیاتی و حقوقی واجد صلاحیت ضروری است.

درخواست D2 از ایران چه مدارکی نیاز دارد؟

فهرست اختصاصی منتشرشدهٔ سفارت پرتغال در تهران برای فعالیت مستقل و کارآفرینی، با عنوان Checklist for Self Employment or Immigrant Entrepreneur، مربوط به دسامبر ۲۰۲۴ است.

این فهرست در کنار مدارک عمومی ویزای اقامت، میان اسناد حرفه‌مند مستقل و اسناد کارآفرین تفاوت می‌گذارد.

مدارک عمومی شامل فرم درخواست ویزای ملی، عکس، گذرنامه، مدارک محل اقامت در پرتغال، بیمهٔ درمانی سفر، اثبات منابع مالی، صورت‌حساب بانکی سه ماه اخیر، گواهی عدم سوءپیشینه و ترجمهٔ رسمی سند تولد است.

برای فعالیت مستقل، قرارداد یا پیشنهاد کتبی ارائهٔ خدمات و در صورت لزوم مدرک احراز صلاحیت حرفه‌ای مطرح شده است.

برای مسیر کارآفرینی، فهرست مدارکی دربارهٔ سرمایه‌گذاری انجام‌شده یا منابع مالی موجود در پرتغال همراه با قصد سرمایه‌گذاری را مطالبه می‌کند.

در بخش مربوط به برنامهٔ استارتاپ نیز مدرک IAPMEI دربارهٔ قرارداد انکوباتور تأییدشده ذکر شده است؛ اما این شرط مربوط به چارچوب خاص Startup Visa است و نباید به تمام متقاضیان معمولی D2 تعمیم داده شود.

مدارک بانکی ایران

در فهرست تهران تصریح شده است که صورت‌حساب سه‌ماهه باید با مهر و امضای بانک ارائه شود و مبالغ ریالی، معادل مشخص یورو یا دلار آمریکا را نیز نشان دهند.

بااین‌حال، درج معادل ارزی به‌خودی‌خود ثابت نمی‌کند که همان مبلغ با همان نرخ در عمل قابل تبدیل یا انتقال است.

همچنین باید میان دارایی متقاضی، منابع قابل‌استفاده برای زندگی و سرمایهٔ در دسترس پرتغال برای سرمایه‌گذاری تفاوت گذاشت.

ترجمه و قانونی‌سازی اسناد

ایران عضو کنوانسیون آپوستیل ۱۹۶۱ نیست.

فهرست سفارت پرتغال در تهران برای اسناد رسمی مشمول، ترجمه به پرتغالی یا انگلیسی، تأیید مراجع مربوط در ایران، از جمله وزارت دادگستری و وزارت امور خارجه، و قانونی‌سازی کنسولی را پیش‌بینی می‌کند.

نوع سند و محل درخواست ممکن است بر مراحل لازم اثر بگذارند.

همچنین نباید تصور کرد ترجمهٔ رسمی سند، اعتبار تجاری محتوای آن را تأیید می‌کند.

برای مثال، یک قرارداد خدماتی ممکن است ترجمهٔ صحیحی داشته باشد، اما همچنان لازم باشد واقعی‌بودن مشتری، موضوع قرارداد یا امکان اجرای آن اثبات شود.

نکتهٔ مهم: فهرست اختصاصی تهران به دسامبر ۲۰۲۴ تعلق دارد. آخرین الزامات و امکان پذیرش درخواست جدید باید در زمان اقدام تأیید شوند.

معیشت خانواده را جدا از سرمایهٔ شرکت بسنجید

مقررات منابع معیشت (Portaria n.º 1563/2007) به دستمزد مرجع و ضرایب خانواده ارجاع دارند. ۹۲۰ یورو، دستمزد ناخالص سرزمین اصلی در سال ۲۰۲۶ است؛ نه اعلام مبلغ قطعی قابل‌قبول برای هر پرونده.

مادهٔ ۲ به کسر سهم تأمین اجتماعی از دستمزد مرجع اشاره می‌کند. راهنمای عمومی AIMA ضرایب خانواده را ذکر می‌کند، اما صفحهٔ بررسی‌شده هنوز رقم سال ۲۰۲۵ را دارد. روش محاسبه و مدارک مورد مطالبهٔ مرجع صالح باید برای درخواست شما تأیید شوند.

نمونهٔ حسابی با پایهٔ ناخالص
با پایهٔ ۹۲۰ یورو و ضرایب ۱۰۰، ۵۰ و ۳۰ درصد: بزرگسال نخست ۹۲۰، هر بزرگسال دیگر ۴۶۰ و کودک یا فرزند بزرگسال واجد شرایط وابستگی ۲۷۶ یورو در ماه. این مثال، تعیین حداقل قطعی پرونده نیست.
کارآفرینی با هدف سرمایه‌گذاری
مادهٔ ۵ منابع دست‌کم دوازده‌ماهه را مطرح می‌کند. ضرب نمونهٔ ناخالص ۹۲۰ در دوازده، ۱۱٬۰۴۰ یورو است؛ این عدد نه کل هزینهٔ مهاجرت است و نه سرمایهٔ کافی کسب‌وکار.
فعالیت حرفه‌ای مستقل
بند مربوط، منابع را با توجه به دورهٔ مجاز ویزای اقامت و مدارک فعالیت بررسی می‌کند؛ قاعدهٔ دوازده‌ماههٔ سرمایه‌گذار را بدون تفکیک به همهٔ فعالیت‌های مستقل تعمیم ندهید.

در هر دو حالت، اثبات واقعی منابع و شرایط اقتصادی لازم است. هزینهٔ راه‌اندازی ممکن است بسیار بیشتر باشد و پول اختصاص‌یافته به شرکت الزاماً برای زندگی خانواده آزاد نیست.

مراحل اقدام؛ از انتخاب مدل فعالیت تا اجازهٔ اقامت

فرایند درست با انتخاب شکل حقوقی کسب‌وکار آغاز می‌شود.

متقاضی ابتدا باید روشن کند آیا می‌خواهد به‌صورت حرفه‌مند مستقل خدمات ارائه دهد یا پروژهٔ سرمایه‌گذاری اقتصادی ایجاد کند.

پس از آن، مدارک حرفه‌ای یا اقتصادی متناسب با مبنای درخواست تهیه می‌شوند.

در مرحلهٔ بعد، منابع مالی، محل سکونت، الزامات کنسولی و شرایط ارائهٔ درخواست بررسی خواهند شد.

دارندهٔ تابعیت ایران که در کشور ثالث اقامت قانونی دارد ممکن است، با رعایت صلاحیت کنسولی، از نمایندگی پرتغال در همان کشور درخواست دهد. اما حضور گردشگری در کشور ثالث معمولاً مجوز انتخاب آزادانهٔ مرجع درخواست نیست.

پس از ثبت درخواست، مرجع کنسولی مدارک و شرایط قانونی را بررسی می‌کند.

مادهٔ ۵۸ قانون اتباع خارجی مهلت عمومی قانونی ۶۰ روز برای تصمیم دربارهٔ ویزای اقامت را مقرر کرده است.

در مقابل، صفحهٔ VFS مربوط به ایران زمان تقریبی ۹۰ روز را برای رسیدگی اعلام کرده است.

این دو عدد ماهیت متفاوت دارند؛ یکی مهلت مقرر در قانون و دیگری اطلاع‌رسانی اجرایی مرکز پذیرش است. هیچ‌یک نباید به‌عنوان زمان تضمین‌شدهٔ دریافت ویزا معرفی شوند.

در فهرست منتشرشدهٔ VFS برای ایران، هزینهٔ ویزای D2 برابر با ۱۱۰ یورو و کارمزد مرکز پذیرش ۳۲ یورو است.

هزینه‌های ترجمه، تأیید مدارک، سفر و مراحل بعدی جدا هستند. همچنین مبلغ نهایی باید در زمان پرداخت تأیید شود.

پس از ورود به پرتغال

ویزای اقامت، Visto de residência، در حالت عمومی برای دو بار ورود و حضور چهارماهه صادر می‌شود تا دارنده بتواند مراحل درخواست اجازهٔ اقامت را تکمیل کند.

برای فعالیت حرفه‌ای مستقل، مادهٔ ۸۹ قانون اتباع خارجی مبنای اصلی صدور اجازهٔ اقامت است.

سازمان ادغام، مهاجرت و پناهندگی پرتغال، Agência para a Integração, Migrações e Asilo (AIMA)، در راهنمای رسمی خود مدارکی از جمله گذرنامه، ویزای معتبر، اثبات آغاز فعالیت نزد سازمان امور مالیاتی و تأمین اجتماعی، قرارداد خدمات یا مدارک شرکت، وضعیت محل سکونت و مدارک حرفه‌ای لازم را معرفی کرده است.

بنابراین صدور ویزا، پایان بررسی وضعیت اقتصادی و حقوقی فرد نیست.

در موارد مربوط، فعالیت باید مطابق مقررات ثبت و شرایط لازم برای دریافت کارت اقامت احراز شود.

اجازهٔ اقامت موقت در چارچوب عمومی قانون برای دو سال صادر می‌شود و برای دوره‌های متوالی سه‌ساله قابل تمدید است.

اگر طرح کسب‌وکار تغییر کند چه اتفاقی می‌افتد؟

طرح اولیهٔ یک کارآفرین ممکن است پس از ورود به بازار تغییر کند.

برای مثال، شخصی با هدف ارائهٔ خدمات فنی وارد پرتغال می‌شود، اما پس از مدتی تصمیم می‌گیرد در حوزهٔ دیگری فعالیت مستقل انجام دهد.

اصلاحیهٔ قانون شمارهٔ ۶۲/۲۰۲۶، مورخ ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۶، در بند ۶ مادهٔ ۸۹ مقرر کرده است که دارندهٔ اجازهٔ اقامت برای فعالیت حرفه‌ای مستقل می‌تواند ماهیت فعالیت خود را با اطلاع به AIMA تغییر دهد، بدون آنکه صرف این تغییر مستلزم صدور کارت اقامت جدید باشد.

این تحول از نظر انعطاف‌پذیری فعالیت حرفه‌ای اهمیت دارد.

اما نباید نتیجه گرفت هر نوع تغییر کسب‌وکار، بدون شرط و بدون رعایت مقررات دیگر مجاز است.

تغییر فعالیت ممکن است نیازمند اصلاح ثبت مالیاتی، انتخاب کد CAE جدید، دریافت مجوز حرفه‌ای، رعایت مقررات شهرداری یا انجام تعهدات شرکتی باشد.

همچنین تبدیل فعالیت مستقل به اشتغال استخدامی باید مطابق مقررات مربوط بررسی شود.

راهنمای AIMA همچنان برای تغییر از فعالیت مستقل به اشتغال استخدامی، مراجعه و درخواست جایگزینی نوع کارت را توضیح می‌دهد؛ بنابراین حکم جدید تغییر ماهیت فعالیت مستقل را نباید به‌طور خودکار به تمام تغییرات وضعیت اقامتی گسترش داد.

اگر کسب‌وکار سودآور نباشد، اقامت از بین می‌رود؟

نبود سود در ماه‌های نخست یک کسب‌وکار، به‌خودی‌خود به معنای لغو فوری اجازهٔ اقامت نیست.

اما وضعیت واقعی فعالیت و توانایی حفظ شرایط قانونی اهمیت دارد.

برای تمدید اقامت، متقاضی باید بتواند شرایط مرتبط با نوع اقامت، منابع مالی و تکالیف قانونی را احراز کند.

اگر شرکت صرفاً روی کاغذ وجود داشته باشد، فعالیت اقتصادی واقعی نداشته باشد یا تعهدات مهم آن انجام نشده باشند، ممکن است هنگام بررسی وضعیت اقامت یا تمدید مشکلاتی ایجاد شود.

در مقابل، یک کسب‌وکار واقعی ممکن است در دوره‌ای زیان‌ده باشد، اما همچنان فعالیت داشته باشد، هزینه‌های خود را از منابع قانونی تأمین کند و برنامهٔ مشخصی برای ادامهٔ کار ارائه دهد.

قانون، سودآوری تجاری قطعی را برای هر ماه فعالیت شرط عمومی اقامت تعیین نکرده است.

بااین‌حال، نمی‌توان صرف ثبت شرکت یا پرداخت هزینه‌های حسابداری را تضمین‌کنندهٔ تمدید اقامت دانست.

اگر فعالیت متوقف شود، ساختار کسب‌وکار تغییر کند یا منابع مالی به پایان برسند، آثار این تغییرات باید پیش از درخواست تمدید بررسی شوند.

زنی با لپ‌تاپ و فنجان قهوه پشت میز کافه

محدودیت حضور در پرتغال

D2 را نباید با اقامت سرمایه‌گذاری ARI اشتباه گرفت.

دارندهٔ اجازهٔ اقامت موقت عمومی پرتغال مشمول قواعد حضور و غیبت از کشور است.

طبق مادهٔ ۸۵ قانون اتباع خارجی، غیبت بدون دلیل موجه به مدت شش ماه متوالی یا هشت ماه غیرمتوالی در مجموع اعتبار اجازهٔ اقامت موقت می‌تواند مبنای لغو آن باشد.

برای برخی غیبت‌های موجه و فعالیت‌های حرفه‌ای یا تجاری اثبات‌شده در خارج پرتغال، قانون استثناهایی پیش‌بینی کرده است.

اما این استثناها خودکار نیستند و شرایط آن‌ها باید احراز شوند.

بنابراین کارآفرینی که قصد دارد بیشتر سال را در ایران زندگی کند و فقط برای جلسات محدود به پرتغال سفر کند، باید پیش از انتخاب D2 آثار احتمالی این برنامه را بر حفظ اقامت بررسی کند.

داشتن شرکت فعال در پرتغال، به‌تنهایی تمام تعهدات حضور فیزیکی دارندهٔ اقامت را از میان نمی‌برد.

وضعیت همسر و فرزندان

برای متقاضی دارای خانواده، انتخاب D2 باید با بررسی شرایط همراهی و الحاق خانواده انجام شود.

مادهٔ ۵۸ قانون اتباع خارجی امکان درخواست هم‌زمان ویزای اقامت برای اعضای واجد شرایط خانواده را پیش‌بینی کرده است.

اما همراهی در مرحلهٔ ویزای اقامت و الحاق خانواده پس از صدور کارت، دو وضعیت متفاوت هستند.

قانون ۶۱/۲۰۲۵ مقررات الحاق خانواده را تغییر داده است.

در قاعدهٔ عمومی جدید، برای بسیاری از دارندگان اجازهٔ اقامت، دورهٔ دو سال اقامت معتبر پیش‌بینی شده است.

برای بعضی همسران دارای سابقهٔ مشخص زندگی مشترک، دورهٔ پانزده‌ماهه اعمال می‌شود و برای فرزندان خردسال، برخی والدین و سایر گروه‌های معین استثناهایی وجود دارد.

بنابراین نمی‌توان گفت تمام خانواده‌های متقاضی D2 باید دو سال از یکدیگر جدا بمانند؛ همان‌طور که نمی‌توان وعده داد تمام اعضای خانواده بدون شرط بلافاصله اقامت خواهند گرفت.

برای خانوادهٔ ایرانی، اسناد ازدواج و تولد، وضعیت فرزندان، منابع مالی و شرایط مسکن باید مطابق مقررات بررسی شوند.

اگر یکی از اعضای خانواده تابعیت اروپایی داشته باشد، ممکن است قواعد دیگری بر پرونده اعمال شود.

هزینه‌های خانواده نیز باید مستقل از سرمایهٔ تجاری محاسبه شوند.

کارآفرینی که تمام منابع مالی خود را صرف راه‌اندازی شرکت کرده، ممکن است برای هزینه‌های زندگی همسر و فرزندان با کمبود نقدینگی روبه‌رو شود.

D2 با Startup Visa و ARI چه تفاوتی دارد؟

D2 مسیر عمومی‌تری برای فعالیت مستقل و کارآفرینی اقتصادی است.

اما Startup Visa چارچوب ویژه‌ای برای پروژه‌های کارآفرینانهٔ نوآورانه است که شرایط خاصی دربارهٔ طرح، پذیرش در انکوباتور مورد تأیید و نقش مؤسسهٔ حمایت از کسب‌وکار و نوآوری پرتغال، Instituto de Apoio às Pequenas e Médias Empresas e à Inovação (IAPMEI)، دارد.

داشتن یک ایدهٔ تازه یا ثبت شرکتی با عنوان استارتاپ، به‌تنهایی به‌معنای ورود به برنامهٔ Startup Visa نیست.

در مقابل، یک کسب‌وکار معمولی و واقعی ممکن است برای D2 قابل بررسی باشد، بدون آنکه ضرورتاً ویژگی‌های نوآورانهٔ برنامهٔ استارتاپ را داشته باشد.

اقامت سرمایه‌گذاری ARI نیز نظام حقوقی دیگری دارد.

آن برنامه بر انواع سرمایه‌گذاری و مبالغ مشخص قانونی استوار است و مقررات حضور و تمدید متفاوتی دارد.

بنابراین صرف سرمایه‌گذاری در یک شرکت معمولی یا خرید تجهیزات کسب‌وکار، شخص را به‌طور خودکار واجد شرایط ARI نمی‌کند.

همچنین مالکیت شرکت در پرتغال را نباید با اجازهٔ اقامت D2 یا اقامت سرمایه‌گذاری یکسان دانست.

D2 و آیندهٔ اقامت و تابعیت

دریافت ویزای D2 و سپس اجازهٔ اقامت، می‌تواند در چارچوب قانون مبنای زندگی و فعالیت اقتصادی در پرتغال باشد.

اما اقامت موقت با اقامت دائم و تابعیت تفاوت دارد.

اقامت دائم شرایط قانونی مستقلی دارد و دریافت آن نباید با پایان یک دورهٔ زمانی به‌صورت خودکار فرض شود.

قانون تابعیت پرتغال، Lei da Nacionalidade، نیز در مه ۲۰۲۶ تغییر کرده است.

اصلاحیهٔ ارگانیک شمارهٔ ۱/۲۰۲۶، برای قاعدهٔ عمومی اعطای تابعیت بر اساس اقامت، در مورد اتباع کشورهایی خارج از گروه‌های ویژه، از جمله اشخاص دارای صرفاً تابعیت ایران، حداقل ده سال اقامت قانونی و سایر شرایط مستقل را مقرر کرده است.

برای درخواست‌های تابعیت که هنگام لازم‌الاجراشدن قانون جدید در جریان بوده‌اند، حکم انتقالی جداگانه‌ای وجود دارد.

بنابراین ثبت شرکت، دریافت D2 یا حتی حفظ چندسالهٔ فعالیت اقتصادی، تضمین‌کنندهٔ دریافت تابعیت پرتغال نیست.

برنامهٔ مهاجرت باید بر مبنای حقوق اقامتی واقعی و قانون جاری تنظیم شود، نه وعدهٔ گذرنامه در یک تاریخ مشخص.

پرسش‌های متداول ایرانیان دربارهٔ D2

آیا با ثبت شرکت در پرتغال می‌توان اقامت گرفت؟

ثبت شرکت به‌تنهایی اقامت ایجاد نمی‌کند. برای D2 باید شرایط قانونی فعالیت مستقل یا کارآفرینی، منابع مالی و سایر الزامات ویزا و اجازهٔ اقامت احراز شوند.

آیا واقعاً می‌توان با سرمایهٔ یک یورو شرکت ثبت کرد؟

در بعضی قالب‌های شرکت با مسئولیت محدود، حداقل ارزش سهم یک یورو است. اما این مبلغ معیار کافی‌بودن سرمایه برای راه‌اندازی کسب‌وکار یا دریافت D2 نیست.

آیا برای D2 حتماً باید کارمند استخدام کنم؟

مادهٔ ۶۰ قانون اتباع خارجی، برای تمام متقاضیان D2 یک شرط عمومی و ثابت دربارهٔ استخدام تعداد مشخصی کارمند تعیین نکرده است. بااین‌حال، برنامهٔ واقعی اقتصادی و منابع مالی باید قابل‌دفاع باشند و نوع فعالیت ممکن است الزامات خاص خود را داشته باشد.

آیا باید پیش از درخواست ویزا شرکت را ثبت کرده باشم؟

برای مسیر کارآفرینی، قانون هم سرمایه‌گذاری انجام‌شده و هم اثبات منابع مالی در دسترس پرتغال همراه با قصد مشخص سرمایه‌گذاری را پیش‌بینی می‌کند. بنابراین ثبت قبلی شرکت در همهٔ وضعیت‌ها شرط مطلق نیست، اما مدارک لازم باید با مبنای درخواست سازگار باشند.

آیا می‌توانم کسب‌وکار فعلی ایران را حفظ کنم؟

در بسیاری از وضعیت‌ها ممکن است حفظ مالکیت یا فعالیت اقتصادی در ایران از نظر اصل موضوع امکان‌پذیر باشد. بااین‌حال، مقررات اقامت، مالیات، تحریم‌ها، روابط بانکی و ساختار فعالیت دو کشور باید بررسی شوند.

آیا برای D2 باید در پرتغال حساب بانکی داشته باشم؟

در مسیر کارآفرینی، قانون اثبات منابع مالی موجود و در دسترس در پرتغال را مطرح می‌کند. حساب بانکی ممکن است یکی از ابزارهای مهم اثبات باشد، اما باید نوع مدرک قابل‌قبول و شرایط مرجع رسیدگی بررسی شود. ثبت شرکت نیز افتتاح حساب یا پذیرش وجه توسط بانک را تضمین نمی‌کند.

آیا یک شرکت بدون فروش می‌تواند مبنای تمدید اقامت باشد؟

صرف وجود شرکت ثبت‌شده، تضمین تمدید نیست. استمرار فعالیت، شرایط قانونی اقامت، منابع مالی و تعهدات مالیاتی و اداری اهمیت دارند. زیان‌دهی موقت نیز به‌خودی‌خود معادل لغو فوری اقامت نیست.

آیا می‌توانم با D2 کسب‌وکارم را تغییر دهم؟

قانون سپتامبر ۲۰۲۶ امکان تغییر ماهیت فعالیت مستقل را با اطلاع به AIMA، بدون ضرورت صدور کارت جدید صرفاً به این دلیل، پیش‌بینی کرده است. اما الزامات مالیاتی، مجوزهای فعالیت و شرایط دیگر همچنان باید رعایت شوند.

آیا D2 برای کسب‌وکار سنتی مناسب‌تر است یا Startup Visa؟

این انتخاب به ماهیت طرح بستگی دارد. D2 برای فعالیت مستقل و سرمایه‌گذاری اقتصادی معمولی نیز قابل بررسی است؛ درحالی‌که Startup Visa شرایط ویژهٔ نوآوری، انکوباتور و تأیید برنامه دارد.

آیا دریافت D2 به معنای تضمین تابعیت پرتغال است؟

خیر. تابعیت شرایط مستقل قانونی دارد و در قاعدهٔ عمومی اصلاح‌شدهٔ سال ۲۰۲۶، مدت اقامت لازم برای اتباع صرفاً ایرانی ده سال تعیین شده است؛ علاوه بر سایر شرایط.

پیش از تصمیم، ارزش واقعی کسب‌وکار را ارزیابی کنید

D2 می‌تواند برای کارآفرینی که تجربهٔ حرفه‌ای، سرمایهٔ قابل‌استفاده و طرح اقتصادی مشخصی دارد، یکی از مسیرهای مناسب اقامت در پرتغال باشد.

اما همین مسیر برای شخصی که فقط به دنبال ثبت شرکت و دریافت کارت اقامت است، بدون شناخت بازار، هزینه‌ها و مسئولیت‌های فعالیت، می‌تواند به تصمیمی پرهزینه تبدیل شود.

در ارزیابی یک طرح باید روشن شود که مشتریان واقعی چه کسانی هستند، سرمایه چگونه تأمین می‌شود، هزینه‌های اولیه چقدر است و در صورت کاهش درآمد چه منابعی برای ادامهٔ فعالیت وجود دارد.

برای ایرانیان، دسترسی قانونی به منابع مالی و امکان انجام روابط بانکی نیز باید از ابتدا بخشی از بررسی اقتصادی باشد؛ نه مسئله‌ای که پس از ثبت شرکت به آن فکر شود.

همچنین باید میان منابع موردنیاز شرکت و منابع زندگی خانواده مرز روشنی وجود داشته باشد.

گاهی نتیجهٔ بررسی این است که فرد برای فعالیت مستقل آماده است، اما تأسیس شرکت برای او هزینهٔ اضافی ایجاد می‌کند.

گاهی ممکن است طرح اقتصادی مناسب باشد، اما انتقال سرمایه یا شرایط خانواده هنوز امکان اجرای آن را فراهم نکند.

و گاهی بهترین تصمیم آن است که پیش از درخواست اقامت، بازار هدف، ساختار حقوقی یا مدل درآمدی کسب‌وکار اصلاح شود.

D2 زمانی معنا پیدا می‌کند که اقامت، پیامد یک فعالیت اقتصادی معتبر و قابل‌دوام باشد؛ نه اینکه شرکت صرفاً وسیله‌ای برای ساختن یک پروندهٔ مهاجرتی شود.

منابع رسمی و تاریخ آخرین بررسی

تاریخ بررسی حقوقی و سردبیری: ۷ نوامبر ۲۰۲۶

  1. قانون اتباع خارجی پرتغال — Lei n.º 23/2007، به‌ویژه مواد ۵۸، ۶۰، ۷۵، ۸۳، ۸۵، ۸۹ و ۹۸:
    متن تلفیقی قانون در Diário da República

  2. مقررات اجرایی قانون اتباع خارجی — Decreto Regulamentar n.º 84/2007، به‌ویژه مادهٔ ۳۱:
    متن مقررات اجرایی

  3. درگاه رسمی دولت پرتغال — gov.pt:
    درخواست ویزای اقامت برای فعالیت مستقل یا کارآفرینی

  4. AIMA — اجازهٔ اقامت فعالیت حرفه‌ای مستقل بر اساس مادهٔ ۸۹(۱):
    شرایط، مدارک و الزامات صدور کارت اقامت

  5. Portaria n.º 1563/2007، مواد ۲ و ۵ دربارهٔ منابع کافی برای امرارمعاش:
    متن رسمی مقررات مالی

  6. Decreto-Lei n.º 139/2025، حداقل دستمزد ۹۲۰ یورویی سال ۲۰۲۶:
    متن رسمی فرمان قانونی

  7. وزارت دادگستری پرتغال — ثبت شرکت:
    هزینه‌ها و شرایط تأسیس شرکت آنلاین و حداقل سرمایهٔ شرکت

  8. وزارت دادگستری پرتغال — ثبت مالک ذی‌نفع واقعی:
    مهلت ثبت و تعهدات RCBE

  9. سازمان امور مالیاتی پرتغال — Autoridade Tributária e Aduaneira:
    مادهٔ ۸۷ قانون IRC و نرخ‌های مالیاتی و شروع فعالیت مستقل

  10. سازمان اقتصاد پرتغال — مقررات فعالیت تجاری و رستورانی:
    فعالیت‌های تجاری، خدماتی و رستورانی

  11. سفارت پرتغال در تهران — فهرست مدارک D2، نسخهٔ دسامبر ۲۰۲۴:
    فهرست اختصاصی مدارک فعالیت مستقل و کارآفرینی

  12. VFS Global — اطلاعات درخواست ویزای پرتغال از ایران:
    انواع ویزا، هزینه‌ها و شرایط پذیرش

  13. Decreto-Lei n.º 37-A/2024، لغو سازوکار عمومی درخواست اقامت بر پایهٔ اعلام علاقه‌مندی برای پرونده‌های جدید:
    متن رسمی فرمان قانونی

  14. قانون شمارهٔ ۶۱/۲۰۲۵، اصلاح مقررات مهاجرت و الحاق خانواده:
    متن رسمی قانون

  15. قانون شمارهٔ ۶۲/۲۰۲۶، به‌ویژه بند ۶ مادهٔ ۸۹ دربارهٔ تغییر ماهیت فعالیت مستقل:
    متن رسمی قانون

  16. بانک مرکزی پرتغال — Banco de Portugal:
    الزامات شناسایی مشتری و افتتاح حساب بانکی

  17. شورای اتحادیهٔ اروپا:
    تحریم‌های اتحادیهٔ اروپا علیه ایران

  18. کمیسیون اروپا — مقررات EORI:
    شمارهٔ شناسایی فعالان اقتصادی برای امور گمرکی

  19. قانون تابعیت پرتغال — Lei Orgânica n.º 1/2026:
    اصلاحات قانون تابعیت، مه ۲۰۲۶

محدودیت اطلاعات: وضعیت واقعی دسترسی به وقت کنسولی، مدارک موردنیاز هر پرونده، پذیرش منابع مالی، امکان افتتاح حساب، مجوزهای فعالیت و شرایط بانکی باید در زمان اقدام بررسی شوند. این مقاله راهنمای عمومی است و جایگزین بررسی حقوقی، مالیاتی و تجاری اختصاصی نیست.

قدم بعدی، به اندازهٔ اطلاعات امروز شما

لازم نیست همهٔ پاسخ‌ها را بدانید.

وضعیت فعلی و پرسشی را که برای تصمیم شما مهم‌تر است توضیح دهید.

پرسشم را مطرح کنم